Showing posts with label သားသမီးေတြရ႕ဲမိဘ. Show all posts
Showing posts with label သားသမီးေတြရ႕ဲမိဘ. Show all posts
5

ရွက္မိေသာ ပါဆယ္တစ္ထုပ္

Posted by ၿဖိဳးဇာနည္ on Sunday, May 27, 2012 in


ဖိနပ္တရံကိုဝယ္မလို႔ သူမအခါခါစီးၾကည္႔ေနမိတယ္။ ႀကိဳက္တယ္ ေတာ္ေတာ္ေလးႀကိဳက္ပါတယ္။ အိတ္ထဲ

မွာပါလာတ႔ဲပိုက္ဆံ အေနန႔ဲကေတာ႕ ေလာက္ငရံုေလာက္ပါပဲ။ သူမဒီဖိနပ္ကိုဝယ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ သူမေမေမ

မွာလိုက္တ႔ဲ ေယာကီဝတ္စံုေလးကို ဝယ္ဖို႔အတြက္ပိုက္ဆံမေလာက္ ေတာ႕တာေတာ႔အမွန္ပါပဲ။ဒါဆိုဘယ္လို

လုပ္ရမလဲ ဖိနပ္ကိုပဲဝယ္ရမလား   ေယာကီဝတ္စံုေလးလဲရ ဖိနပ္လဲရေအာင္   ေစ်းသက္သာတ႔ဲတၿခားဖိနပ္

ကိုပဲယူလိုက္ရမလား။ ဒီလိုန႔ဲပဲ သူမဖိနပ္မဝယ္ၿဖစ္ခ႔ဲပါဘူး။ေစ်းေပါတာကိုလဲ မဝယ္ၿဖစ္ခ႔ဲပါဘူး။ သူမ မွာဒီထက္

မကအေရးႀကီးတာေတြ လုပ္စရာရွိေနေသးတာကို သတိၿပဳလိုက္မိလို႔ပါ။



ဖိနပ္ကေလးကို ကြက္ၾကည္႔ကြက္ၾကည္႔လုပ္ရင္း သူမဆိုင္ထဲကေနမထြက္ခ်င္ထြက္ခ်င္ ၿပန္ထြက္ခ႔ဲမိသည္။

ထို႕ေနာက္ သူမ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင္႔ေတြ႕သည္ သူငယ္ခ်င္းကလဲ ဖိနပ္လာဝယ္သည္ဟုဆိုသၿဖင္႕

သူမတို႕အေအးဆိုင္မွာ အေအးေသာက္လွ်င္ေသာက္ၿပီးခ်င္း ယခင္ဖိနပ္ဆိုင္ေလးသို႔ အတူတကြ ၿပန္လည္

ေရာက္ရွိသြားၾကၿပန္သည္။။



ဟ႔ဲ ေဒး နင္ေၿပာတ႔ဲဖိနပ္ကေလးက ဘယ္ဟာလဲ?


 ဟိုမွာေလဟယ္ ေက်ာက္ကေလးေတြလဲၿခယ္ထားတယ္ ေနာက္ၿပီးဝတ္ရတာလဲအဆင္ေၿပမွာဟေတြ႕လား

အေနာက္ကလဲကပ္ခြာန႔ဲေလ။



 ဟယ္!!!!! ဟုတ္တယ္ဟ အရမ္းလွတာပဲ ေစ်းကလဲမဆိုးဘူးေနာ္ ၆၅၀၀၀ ပဲဟ ငါ႔အကို UK ကပို႔ေပးလိုက္တ႔ဲ

 ဖိနပ္ဆို ၂သိန္းေလာက္ေတာင္ရွိတာ ၿပီးေတာ႕ဒါေလးေလာက္လဲပံုမသြက္ဖူး ငါအရမ္းႀကိဳက္သြားၿပီ။



ႀကိဳက္ရမယ္ေလ ငါအသဲအသန္ ရွာထားရတာ ဒီလိုဖိနပ္ဒီဇိုင္းမ်ိဳးကရွားတယ္ဟ



 ေအးပါ ေဒး ရယ္ေက်းဇူးပါ ငါနင္န႔ဲေတြ႕လိုက္လို႔ ဒီလိုဖိနပ္ကေလး ရလိုက္တာ။ငါကေတာ႕ အေရာင္ ၂ေရာင္

တစ္ရံစီယူလိုက္မယ္ ေတြ႕တုန္းေလးေလ ေနာက္ဆိုဒါမ်ိဳးထပ္ေတြ႕ဖို႔ကမေသခ်ာေတာ႕ဘူး။



ေအးေပါ႔ဟယ္ ႕႕႕size ကေရာအေတာ္ပဲဟ နင္န႔ဲအရမ္းလိုက္တယ္။



ဟဟ ေက်းဇူး ေဒး။ ဒါန႔ဲ နင္ေရာမယူဘူးလား ေဒးရ႔ဲ။



သူမၿပံဳးယံုၿပံဳးၿပၿဖစ္လိုက္သည္။အေၾကာင္းရင္းကိုေတာ႕မေၿပာၿဖစ္လိုက္ပါ။ဟုတ္ပါသည္ သူမႏွင္႔တခါတေလမွ

ေတြ႕ေသာသူငယ္ခ်င္းကို သူမ ေၿပာမၿပခ်င္ပါ။အမွန္ေတာ႕ သူမဒီေန႔ေစ်းလာၿခင္းမွာ ေမေမမွာလိုက္ေသာ

ေယာကီ ဝတ္စံုေလးဝယ္ဖို႔ၿဖစ္ပါသည္။ဒီဖိနပ္ကေလးကို သူမႀကိဳက္ပါသည္ သို႔ေသာ္ ဝယ္ဖို႕ရာအတြက္သူမ

တြင္ေငြပိုေငြလွ်ံမရွိပါ။ေတြးေနတုန္းမွာပင္



ဟ႔ဲ ေဒး နင္ေရာဘယ္အေရာင္ယူမွာလဲ? ပန္းေရာင္ေလးပဲယူလိုက္ နင္န႔ဲဆိုအရမ္းလွမွာ။


သူမေခါင္းညိမ္႔လိုက္မိသလားမသိပါ သူမလက္ထဲကို ဖိနပ္ဗူးေလးေရာက္လာသည္။မထူးေတာ႕ၿပီမို႕ သူမ

ေဇာဒက တတ္မေနေတာ႕ပဲ ေငြရွင္းဖို႔ရာအတြက္သာ သူငယ္ခ်င္းန႔ဲအတူ ေငြရွင္းေကာင္တာဆီသို႕ လွမ္း

သြားလိုက္ေတာ႕သည္။


ေငြရွင္းလိုက္ၿပီးေတာ႕ သူမမွာ ေငြ ၃၅၀၀ သာက်န္ေတာ႕သည္။မတတ္နိုင္ပါ သူငယ္ခ်င္းအထင္ေသးသြားမွာ

လဲ စိုးသည္ေလ။ေနာက္ေတာ႕ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ ႏွဳတ္ဆက္ၿပီး ကိုယ္႔အိမ္ကိုယ္ၿပန္ၾကသည္။အိမ္အၿပန္လမ္း

မွာေတာ႕ သူမနားထဲမွာ ေမေမ မွာလိုက္တ႔ဲ စကားေလးေတြသာ ပ႔ဲတင္ထပ္ၾကားေယာင္ေနမိသည္။



သမီးေလး နက္ၿဖန္သမီးလစာထုတ္ရင္ ေမေမ႔ကို ေယာဂီထမီေလးဝယ္ခ႔ဲေပးေနာ္။ဘာေၾကာင္႔လဲသိလား???

နက္ၿဖန္ေမေမ႔ ေမြးေန႔ေလ သမီးေလး ရတ႔ဲ လုပ္အားခန႔ဲေမေမ႔ကို ဝယ္ေပးေစခ်င္လို႔ပါ။ ေမေမလဲ သမီးအတြက္

လက္ေဆာင္လုပ္ထားမယ္။ေစာေစာၿပန္လာခ႔ဲေနာ္။ တ႔ဲ ႕႕႕႕႕႕


မထူးေတာ႕ပါ သူမ၏ ရွက္တတ္ေသာမပြင္႔ေသာ အက်င္႔ေၾကာင္႕ သူမေမေမ႔အတြက္ေမြးေန႔လက္ေဆာင္

ဝယ္မေပးနိုင္ေတာ႕ပါ။ခံစားရသည္ သို႔ေပမ႔ဲေပ်ာ္ပါသည္။သူမအလြန္လိုခ်င္ေသာ ဖိနပ္ကေလးကို သူမရယူ

နိုင္ခ႔ဲၿပီေလ။ေမေမ႔အတြက္ေတာ႕စိတ္မေကာင္းပါ မတတ္နိုင္ဘူးေလ။ေနာက္ဆံုးေတာ႕သူမ ဆားခ်က္မိသည္။

လမ္းတြင္ အေဟာင္းဆိုင္တန္းဖက္မ်က္စိေရာက္သြားေတာ႕သည္။



အစ္မေရ ဟိုေယာဂီ ဝတ္စံုေလး ဘယ္လိုေရာင္းလဲဟင္။


၅၀၀၀ ညီမေရ ႕႕႕႕အေဟာင္းသာေၿပာတာအေတာ္သစ္ေသးတယ္ညီမရ႔ဲ ။ေတြ႔လား တစ္ခါေလာက္ပဲ ဝတ္ရ

ေသးတ႔ဲပံုရွိတယ္။ေရာက္လာကထဲက အသစ္နံေတာင္မေပ်ာက္ေသးလို႕ အစ္တို႔ေတာင္ မေလွ်ာ္ထားဘူး လံုးဝ

အသစ္ႀကီးပဲညီမေရ ႕႕႕႕၅၀၀၀ဆိုတာ ညီမမို႔လို႔ထားေပးတာေနာ္။



ဟို႕႕႕႕ဟိုေလ ႕႕႕႕႕ေလွ်ာ႔ပါအံုးလားအစ္မရယ္ ႕႕႕ညီမပိုက္ဆံမေလာက္ေတာ႕လို႔


အနည္းဆံုးပဲ ညီမေရ႕႕႕ ဒါညီမမို႔လို႔ ဒီေစ်းထားေပးတာ က်န္တ႔ဲ သူေတြဆို ၆၀၀၀ ၇၀၀၀ ေလာက္အသာေလး

ေရာင္းလို႔ရတယ္။ၾကည္႔ပါလား ပဝါေလးေရာပဲ အေရာင္တူတူပဲ။အရမ္းေဟာင္းတ႔ဲဟာဆိုရင္ ထမီအေရာင္က

ေဖ်ာ႕ေနၿပီး ပဝါက အေရာင္လက္ေနတုန္းေလ။အခုက အသစ္လိုပဲ။



ဟုတ္ပါတယ္အစ္မရယ္႕႕႕ဒါေပမ႔ဲ ညီမပိုက္ဆံမပါလာခ႔ဲလို႕။


ဒါဆို ေနအံုးေနာ္ညီမ ဟိုးအေနာက္ကတစ္စံုေရာ ႕႕႕႕ေနအံုးအစ္မၿဖဳတ္ၿပမယ္။



အေတာ္ေလး ဝတ္ၿပီးထားပံုေပါက္သည္။အေရာင္ကလဲေဖ်ာ႕ေနသည္။ပဝါအေရာင္ကေတာ႕အေတာ္လတ္

ေသးသည္။အကၤ်ီေလးကေတာ႕မဆိုးပါ ၿဖဴၿဖဴေလးရွိေသးသည္။အၿပစ္ေၿပာစရာကေတာ႔ ထမီမွာ အေရာင္

မြဲလြန္းအားႀကီးလို႕ အၿဖဴေၿပာက္ေတြပင္ ေပၚေနသည္႕အထိပင္႕႕႕႕႕႕႕႕႕


ဒါေလးကေရာအစ္မ႕႕႕႕


ဒါေလးေတာ႕ ညီမယူရင္ ၄၀၀၀ ယူလိုက္ေလ။


ဟာ႕႕႕အစ္မကလဲ ဟို အသစ္နီးနီးဟာေတာင္ ၅၀၀၀ ပဲဆိုတာ ဒါကို၄၀၀၀ဆိုေတာ႕လြန္တာေပါ႔ ေလွ်ာ႔ပါအံုး



ဒါဆိုလဲ ၃၅၀၀ ယူလိုက္ ႕႕႕႕ေနာက္ဆံုးေစ်းပဲေနာ္ အစ္မတို႔ဝယ္ေစ်းေတာင္ ၃၂၀၀ ေလာက္ရွိတယ္။



မတတ္နိုင္ပါ။သူမ ေမေမ႕အတြက္ လက္ေဆာင္ပါမသြားတာထက္စာရင္ေတာ႕ ဒီဝတ္စံုေလးပါသြားတာက

အၿမင္ေတာင္ပါေသးသည္ဟုေတြးရင္း ပါလာတ႔ဲ ေငြ ၃၅၀၀ ကိုေပးေခ်ၿပီးအိမ္ၿပန္လာခ႔ဲေတာ႕သည္။စိတ္ထဲမွာ

ေတာ႕ သိပ္မေပ်ာ္ပါ ေမေမ႔ကိုဝတ္ေက်တန္းေက် ဝယ္ေပးသလိုၿဖစ္ေနမိၿပီေလ။


စိတ္ကူးရင္းစိတ္မေကာင္းၿဖစ္လိုက္ ဖိနပ္လွလွကေလးကို အိတ္ကေလးဟၾကည္႔ရင္း ေပ်ာ္သြားလိုက္ ၿဖစ္ေန

ရင္း သူမအိမ္ၿပန္ေရာက္လာသည္။


ေဟာ္႕႕႕႕ေမေမ႔သမီးေလးၿပန္လာၿပီ။



ေမေမအေၿပးေလးထြက္လာႀကိဳသည္။ၿပီးေတာ႕ ထံုးစံအတိုင္ သူမကို ႏွဳတ္ဆက္အေမာေၿပ အနမ္းေလးေပး

သည္။ၿပီးေတာ႕ သူမခါးေလးကိုဖက္ကာအိမ္ထဲေခၚလာသည္။ေနာက္ၿပီး အေၿပးကေလးေရတစ္ခြက္ကိုခပ္

ေပးေသးသည္။သူမေရေသာက္ေနတုန္း ေမေမ အိမ္ခန္းထဲေၿပးဝင္သြားၿပီးအထုပ္တစ္ထုပ္ ယူလာသည္။



ေမ႔သမီးေလးေရ ႕႕႕႕႕ ေရာ႕ဒါသမီးအတြက္ ေမေမ႔ရ႔ဲ ေမြးေန႔မွာ ေမေမဝယ္ေပးတာေနာ္။ေမေမ သက္ႀကီးပူ

ေဇာ္ပြဲမွာ ရထားတ႔ဲ အလွဴေငြေလးေတြန႔ဲ သမီးေပးတ႔ဲ ေစ်းဖိုးေလးေတြကို စုၿပီးသမီးေလးအတြက္ေမေမဝယ္

ထားတာ။ သမီးေလးန႔ဲဆိုအရမ္းလိုက္မွာပဲ႕႕႕႕႕



ဟာ႕႕႕႕ေမေမကေတာ႕ေလ အရမ္းေတာ္တာပဲ ခစ္ခစ္႕႕႕႕သမီးကိုလက္ေဆာင္ၿပန္ဝယ္ေပးေနတယ္႕႕႕႕႕႕

အာဘြားးးးးးးး



အမ္မေလးးးခ်စ္ဖို႔သိပ္ေကာင္းတာပဲ ေမ႔သမီးေလးကေတာာ႕ေလ အလိုက္ကလဲသိပါ႔ေတာ္ ႕႕႕႕႕႕



ေမေမေပ်ာ္ေနသည္ က်ိဳးေနတ႔ဲသြားေတြေၾကာင္႔ေမေမ႕ရ႔ဲသြားေတြကိုၿမင္ဖို႕ရာခဲယင္းခ႔ဲေလရာ ဒီေန႔ေတာ႕

ေမေမ႕ရ႔ဲ ေပ်ာ္ရႊင္မူေတြေၾကာင္႔ထင္ပါသည္ ဟတ္ဟတ္ပက္ပက္ရယ္လိုက္တာေၾကာင္႕ တစ္ဖက္ကို ၂ေခ်ာင္း

စီသာ ရွိေတာ႕ေသာ အံသြားေတြကိုပင္ ေသခ်ာၿမင္လိုက္ရသည္။



ကဲသမီးေလး ေမေမဝယ္ေပးတ႔ဲလက္ေဆာင္ေလးကို ၾကည္႔လိုက္ပါအံုး ႀကိဳက္ရ႔ဲလားလို႔ေလ။ေမေမကေတာ႕

ေစ်းသြားတိုင္းေတြ႔ေနတာန႔ဲ သမီးေလးကိုရွိေစခ်င္လြန္းလို႔ ပိုက္ဆံေတြႀကိတ္ဆုၿပီး ဝယ္ထားရတာသမီးေလး

ရ႔ဲ ။



သူမ ေမေမ႔လက္ေဆာင္ကေလးကို ဘာမ်ားၿဖစ္မလဲလို႔ အိတ္ကေလးကိုအသာေလးဟၿပီးေခ်ာင္းၾကည္႔လိုက္

ပါသည္။


အလိုေလးးးး မ်က္စြာဘုရားးးးး သူမေခါင္းႀကီးသြားသည္။


ေက်ာက္ကေလးေတြစီၿခယ္ထားေသာ ပန္းေရာင္ဖိနပ္ကေလး တရံ ႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕


သူမမ်က္ရည္မက်မိေအာင္ထိမ္းသည္။ထို႕ေနာက္ ၃၅၀၀ တန္ေယာကီ ဝတ္စံုကေလးထည္႔ထားေသာ အိတ္က

ေလးကို ေမေမမၿမင္ေအာင္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကိုင္းရင္းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး



ႀကိဳးစားလွ်က္ ႕႕႕႕႕ၿဖိဳးဇာနည္ ႕႕႕ညေန႕႕႕၅ နာရီ ၄၅ တိတိ

1

သားသမီးေတြရ႕ဲမိဘ

Posted by ၿဖိဳးဇာနည္ on Monday, May 18, 2009 in
အသက္၈၀အရြယ္ အဘုိးအုိႏွင့္ အသက္၄၅ ႏွစ္အရြယ္ ပညာတတ္ သားျဖစ္သူတုိ႔ ဧည့္ခန္းတြင္းရွိ ဆုိဖာတြင္
ထုိင္ေနၾကစဥ္ ရုတ္တရက္ ျပတင္းတံခါးေပါက္သို႔ က်ီးကန္းတစ္ေကာင္ လာေရာက္နားေလသည္။ အဲဒီအခါမွာ
အေဖျဖစ္သူက အဲဒါဘာေကာင္လဲ လုိ႔ေမးေသာ အခါမွာ သားျဖစ္သူက အဲဒါက်ီးကန္းေလ ဟုေျဖဆုိေလသည္။

ေနာက္မိနစ္ အနည္းငယ္ အၾကာမွာ အေဖျဖစ္သူ အဘုိးအိုမွ အဲဒါ ဘာအေကာင္လဲဟု ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္ေမး
ေလသည္။ ဒီအခါမွာ သားျဖစ္သူမွ အေဖကလည္း အခုေလးတင္ပဲ က်ီးကန္းပါလို႔ သားေျပာၿပီး ၿပီေလဗ်ာ။

ေနာက္ခဏေနေတာ့ အေဖျဖစ္သူ အဘုိးအိုက တတိယ အႀကိမ္အျဖစ္ အဲဒါဘာ အေကာင္လဲ ဟု ထပ္ေမးေလ
သည္။ ဒီတြင္ေတာ့ သားက ေဒါသသံျဖင့္ အေဖျဖစ္သူကုိ အဲဒါက်ီးကန္းလုိ႔ ေခၚတယ္ လုိ႔ အသံမာမာျဖင့္ ေျပာ
ေလသည္။


ေနာက္ခဏေနေတာ့ အေဖက သားအား အဲဒါ ဘာေကာင္လု႔ိ ေခၚလဲဟု ေလးႀကိမ္ေျမာက္ ေမးျမန္းေလသည္။
အဲဒီမွာ သားျဖစ္သူက ေဒါသျဖင့္ အေဖ၊ ဘာလုိ႔ ဒီေမးခြန္းကိုပဲ ခဏခဏေမးေနတာလဲ။ အေဖ့ကို ကၽြန္ေတာ္
ဘယ္နွခါ ေျဖရမလဲ က်ီးကန္းလို႔ ေခၚတယ္။ အခုခ်ိန္ထိ အေဖနားမလည္ဘူးလား။ မွတ္မထားဘူးလား စသည္
ျဖင့္ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းေလသည္။


ခဏေနေတာ့ အေဖက အိပ္ခန္းထဲသုိ႔ ၀င္သြားၿပီး သားေမြးဖြားလာတဲ့ ေန႔မွစၿပီး မွတ္တမ္းအျဖစ္ သိမ္းဆည္း
ထားတဲ့ ေဟာင္းႏြမ္းစုတ္ျပဲေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ေန႔စဥ္ေရး ဒ႑ရီ ေလးကိုထုတ္လာေလသည္။ စာအုပ္ေဟာင္းေလးမ
ွ စာမ်က္နွာ တစ္ရြက္ကို ယခု အသက္၄၅ နွစ္အရြယ္ သားျဖစ္သူကို ဖတ္ခိုင္းေလသည္။ သားျဖစ္သူ ဖတ္လုိက္
တဲ့ စာကေတာ့...................

ဒီေန႔ သံုးႏွစ္အရြယ္ ကၽြန္ေတာ္႔သားငယ္ေလး နဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ဆိုဖာေပၚမွာ ထုိင္ေနတုန္း က်ီးကန္းတစ္ေကာင္ ျပတင္းမွာ
လာနားေနတယ္။ကၽြန္ေတာ္သားက အေဖလို႔ေခၚ ျပၿပီး အဲဒါဘာေကာင္လဲ ေဖေဖလို႔ ၂၃ ခါတိတိ ေမးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္
ကလည္း ၂၃ ခါလံုးကို ေျဖလုိက္တယ္။ သားစကား သံေလးနဲ႔ ပီတိျဖစ္ ၀မ္းသာၾကည္ႏူး ေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေလ သား
ေမးတာကို မေမာမပန္း ၂၃ ခါလံုးလံုး ေျဖၾကားလိုက္တယ္။ၿပီးေတာ့ စကားအလြန္ တတ္လွတဲ့ သားေလးေမး သမွ်
ကို စိတ္ဆိုးျခင္း စိတ္မရွည္ျခင္း မျဖစ္ဘဲ အျပစ္ကင္းၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သားငယ္ေလးကို ပိုက္ေထြးလုိက္ပါတယ္။

ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ၂၃ခါလံုး အဲဒါ ဘာအေကာင္ လုိ႔ေခၚလဲ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကို မိဘျဖစ္သူမွ စိတ္တုိျခင္း ကင္း
ၿပီးေျဖၾကား ခဲ့ေပမယ့္ အခုဒီေန႔ေတာ့ အေဖျဖစ္သူက တူညီတဲ့ ေမးခြန္းကိုပဲ ၄ႀကိမ္ေလာက္ေလး ေမးတာကို သား
ျဖစ္သူက ဘာေၾကာင့္စိတ္ဆိုး စိတ္ကတိ ကေအာက္ ျဖစ္ရသနည္း။


အကယ္၍မ်ား မိဘမ်ား အသက္အရြယ္ အိုမင္းလာခ်ိန္မွာ သူတို႔ကို မလုိလား မႏွစ္ၿမိဳ႕ျခင္း မျဖစ္ဘဲ ၀န္ထုတ္တစ္ခုကို
ေစာင့္ေရွာက္သကဲ့သုိ႔ သူတုိ႔ကို ျပန္လည္ ေစာင့္ေရွာက္သင့္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ စကားေျပာတဲ့ အခါမွာလည္း ၿငိဳျငင္ျခင္း
ကင္းၿပီး ခ်စ္ခင္ဖြယ္ သာယာဖြယ္ စကား၊ စိတ္ခ်မ္းသာ ဖြယ္စကား၊ ရုိေသက်ိဳးႏြံျခင္း၊ နွိမ့္ခ်ျခင္း၊ ၾကင္နာျခင္း အျပည့္
နဲ႔ ေျပာဆုိသင့္ပါတယ္။ မိဘမ်ားဟာ သားသမီးေတြ ငယ္စဥ္ထဲက အခုခ်ိန္ထိ ဂရုစိုက္မႈေတြ မျပတ္ၾက ေသးပါဘူး။
သူတို႔ကိုယ္က်ိဳးကို မငဲ့ကြက္ဘဲ သားသမီးေတြ အေပၚမွာ ေမတၱာေတြ စီးဆင္းဆဲ စီးဆင္းလွ်က္ပါ။


ကၽြန္ေတာ္႕႕႕႕႕

ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း တခါတခါ စိတ္မရွည္ပါဘူး ။ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေပၚမွာလဲ စိတ္မရွည္ခဲ့ဘူး။ တခါတခါ
ကိုယ့္မိဘ အေပၚေတာင္ အဲလုိ စိတ္မရွည္ေတာ့ ျပန္လည္းေျပာမိပါတယ္။ တခုခုဆုိရင္.... ဟာ.. ေမႀကီးကလည္း ၊
ဟာ... ေဖႀကီးကလည္း ဆုိၿပီးစိတ္ မရွည္သလုိ ျဖစ္ခဲ့မိပါတယ္။ မိဘအေပၚ ရုိင္းဆုိင္းတာ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ ဆိုးလုိ႔ရ
လို႔သာ ဗိုလ္က်ခဲ့တာပါ။

ႀကီးလာတဲ့ အခါၾကေတာ့ အသိတရားနဲ႔ ျပည့္စံုလာ တဲ့အခါ အရာရာ ေျပာင္းလဲသြား ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း
ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆိုးခဲ့တဲ့ ကေလးက ႀကီးလာတဲ့အခါ သူမတူေအာင္ လိမၼာသလုိေပါ့(ဟိဟိ...
ကိုယ္ကိုကိုယ္ အဲလုိေလးလဲ ျပန္ေျပာေပးဦးမွ...ေနာ္.. :P ) ေျပာခ်င္တာက ေျပာင္းလဲသြား၊ ျပဳျပင္ယူလုိ႔ ရတာကိုပါေနာ္။

ကဲ..မိတ္ေဆြ!! သင္ေရာ..... သင့္မိဘ အေပၚမွာ စိတ္တိုျခင္း၊ စိတ္မရွည္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသလား? ျဖစ္ခဲ့ဖူးရင္ ေနာက္မ
က် ေသးပါဘူး မိတ္ေဆြ။ သင္သိတဲ့ အခ်ိန္က စၿပီးျပန္လည္ ျပဳျပင္လို႔ အခ်ိန္ရေန ပါေသးတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အခုပဲ ငါသည္ ယခုအခ်ိန္ မွစ၍ ငါ့မိဘမ်ားကို စိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္ေစရမည္၊ ငါ့မိဘမ်ား ဘယ္ေလာက္ပဲ
အိုမင္းမစြမ္း ရွိေနပါေစ ငါ့မိဘကို တစ္ဖန္ျပန္လည္ ျပဳစုလုပ္ေကၽြး ေစာင့္ေရွာက္ကာ ေကာင္းမြန္ ျမင့္ျမတ္ေသာလမ္း
ကို ငါေလွ်ာက္ျခင္းျဖင့္ သားလိမၼာ၊ သမီးလိမၼာ ဘ၀ကို ျဖစ္ေစမည္ဟု မိမိကိုယ္မိမိ က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္နွင့္သာ
ကတိေပးလုိက္ပါ။ သင္... အခ်ိန္မီ ပါေသးတယ္။

အားလံုးပဲ ဒီပံုျပင္ေလး အတိုင္း အတုယူ ႏုိင္ၾကပါေစ........လို႔...........

ေရးၿပီးသားေလးေတြပဲတင္ၿဖစ္ေနတယ္႕႕႕ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္blogန႔ဲအဆက္အသြယ္မၿပတ္ေတာ႔ဘူးေပါ႔ေလ
ၿဖိဳးဇာနည္႕႕႕႕ည႕႕႕႕၁း၃၀တိတိ

6

အေဝးေရာက္ေနတ႔ဲ သား

Posted by ၿဖိဳးဇာနည္ on Thursday, May 07, 2009 in
မွိန္တိန္တိန္မီးေရာင္ေအာက္မွာ အသက္ကိုအလုအယက္ရူသြင္းရင္း မွိန္တိန္တိန္န႔ဲအေရာင္မ႔ဲေနတ႔ဲ
ဘဝအတြက္ ေၿပရေၿပရာေၿပေၾကာင္း အေတြးညစ္ညစ္တခ်ိဳ႔ကိုေလွ်ွာ္ဖြတ္ ၾကည္႔လိုက္တယ္႕႕႕႕႕႕အလို႕႕႕
ဒုကၡ ပါပဲ လိုက္ေလေဝးေလပါပဲလား႕႕႕႕႕အေတြးေတြဟာ ေၿဖေလ ဆိုးေလ ဆိုသလိုပဲ တိတ္တိတ္ေလး
ထိုင္ေနရေပမ႔ဲ ေပါက္ကြဲ လာမိတယ္႕႕႕႕ေအာ္႕႕ငိုပစ္လိုက္ခ်င္တယ္႕႕႕႕႕ေမေမတို႔ကိုအရမ္းလြမ္းတယ္႕႕႕႕
အရမ္းသတိရတယ္႕႕႕႕ၿဖစ္နိုင္ရင္ ေမေမတို႔ကိုထိုင္ကန္ေတာ႔ လိုက္ခ်င္တယ္႕႕႕႕႕အေဝးေရာက္ေနတ႔ဲ
သားတစ္ေယာက္အေနန႔ဲအေတြးထဲကေနပဲ ကန္ေတာ႔ေနခ႔ဲရတာဟာ ၾကာေနခ႔ဲပါၿပီ။တစ္ေန႔ေန႔ေပါ႔ ဆို
ၿပီးအဲဒီတစ္ေန႔ေန႔ကိုေမွ်ာ္လင္႔ေနခ႔ဲရတာဟာလဲ အရူးလိုပါပဲ႕႕႕႕အိမ္ၿပန္နိုင္တ႔ဲတစ္ေန႔ေန႔ကဘယ္ေတာ႔
မ်ားမွလဲဟင္႕႕႕႕

မသြားပါန႔ဲသားရယ္႕႕႕႕ဆိုတ႔ဲစကားကိုၿငင္းဆန္ၿပီးကိုယ္႔လမ္းကိုယ္ေဖာက္ ခ႔ဲတာမဟုတ္ရပါဘူး ဒုကၡ
ကိုေပးအပ္ၿပီးမွ ရွိစုမ႔ဲစုန႔ဲ ထြက္ခြာလာခ႔ဲတ႔ဲ သားမိုက္တစ္ေယာက္ပါ။အေတြးထဲမွာကေတာ႔ ခ်မ္းသာရင္
မိဘေတြကိုတင္႔ေတာင္႔တင္႔တယ္ ထားနိုင္မွာပဲ ဆိုတာတစ္ခုထဲပဲေပါ႔ ။အခုေတာ႕သိပါၿပီေမေမရယ္႕႕႕႕႕
အရိပ္ေအာက္မွာ မေနပဲ ထီးတစ္ေခ်ာင္းကိုအားကိုးၿပီ အပူဒဏ္ကိုကာကြယ္မယ္ဆိုၿပီး ေၿပးထြက္ခ႔ဲတ႔ဲ
သားအခုေတာ႔ ကႏၱရထဲမွာ ေရငတ္ေနသလို ေမေမအရိပ္ကိုေတာင္႔တေနမိခ႔ဲၿပီေလ႕႕႕႕အသြားရွိရင္အ
ၿပန္ရွိတယ္ဆိုပဲ႕႕႕႕မွားတယ္႕႕႕လံုးဝမွားတယ္႕႕အဲဒီအိမ္ၿပန္ခ်ိန္ကဘယ္ေတာ႔လဲ?????အခုေတာ႔အၿပန္
လမ္းကိုေတာ႔ေတြ႔ေနပါရ႔ဲ ဘယ္မွာလဲ ငါ႔လြတ္လပ္ခြင္႔ေတြ ငါ႔အခ်ိန္ေတြ ငါ႔ခံစားခ်က္ေတြကိုေနာက္ကြယ္
မွာစေတးခံေနရၿပီ႕႕႕႕အထင္ႀကီးခ႔ဲတ႔ဲဒီေနရာဟာ ငါ႔အတြက္အဖိုးမၿဖတ္နိုင္တ႔ဲအခ်ိန္ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ
ကို ေအာက္ဆံုးႏွိမ္ခ်ၿပီး တတ္နင္းထားခ႔ဲမွန္းငါအခုသိလိုက္ရပါၿပီ႕႕႕႕႕

တစ္ေေန႔ေန႕ေပါ႔ ႕႕႕႕ငါၿဖစ္လာမွာပါ
ဒါေပမ႔ဲ ႕႕႕႕ငါသိတာတရား
ငါရွိတာ႕႕႕သီလ
ငါတတ္တာ႕႕႕႕႕႕ဗၵေေဒၶ
ငါေနတာ႕႕႕႕႕ေလာကီ
ရိုးသားမႈေတြန႔ဲ ႕႕႕ငါ႔အတြက္ေတာ႕
အေဝးႀကီးမွာပါ႕႕႕႕ဒါေပမ႔ဲ
ၿဖစ္လာမွာပါ႕႕႕႕တစ္ေန႔ေန႔ေပါ႕


တ႔ဲ႕႕႕႕မေန႔ကစပ္လိုက္တ႔ဲကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေပါ႔ ႕႕႕႕ဟုတ္ပါတယ္႕႕႕ရိုးသားမႈေတြကိုတန္ဖိုးထားတတ္တ႔ဲ
ငါ႔အတြက္ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ဆိုတာကို ရိုးသားမႈန႔ဲမတတ္လွမ္းနိုင္ခ႔ဲေသးဘူးကြာ႕႕႕႕အခ်ိန္န႔ဲအမွ်ႀကိဳး
စားေနဆဲပါ႕႕႕႕ဒီပံုစံအတိုင္းမ်ိဳသိပ္မႈေတြန႔ဲႏွစ္ပါးသြားေနခ႔ဲတ႔ဲငါဟာအခုဆိုရင္ငါဟာအသားမက်ေသးဘူး
ဆိုရင္ဟာသမ်ားၿဖစ္ေနမလားဟင္႕႕႕႕လစဥ္တိုင္းမွာ မုသာဝါဒၾကြယ္ၾကြယ္ န႔ဲအဆင္ေၿပပါတယ္ဆိုတ႔ဲဖုန္း
ကေလးဆက္ရုံ ပိုက္ဆံေလးအနည္းငယ္ပို႔ရံုန႔ဲ ဟန္ေဆာင္ေက်နပ္ေနခ႔ဲရသမွ် ဟာအခုေတာ႔ ေမေမလို႔
ေတာင္႔တမိလိုက္တိုင္းမ်က္ရည္ေတြလွ်ံတတ္လာတာ န႔ဲမတန္ပါလားကြာ႕႕႕႕႕သိပ္သိပ္ခ်စ္ပါတယ္႕႕႕႕႕႕႕
ေမေမန႔ဲေဖေဖကိုအရမ္းခ်စ္ပါတယ္႕႕႕႕ၿပန္လာမ႔ဲေန႔ရက္ေတြကိုလက္ခ်ိဳးေရတြက္ေနတ႔ဲေမေမတို႔အတြက္
အခုအခ်ိန္မွာသားအေဝးကေနပဲ ကန္ေတာ႔လိုက္ပါရေစ႕႕႕႕႕႕တစ္ေန႔ေန႔ပါ ဒီစိတ္ကုန္စရာေကာင္းတ႔ဲနယ္
ေၿမႀကီးကို သားအၿပီးအပိုင္ စႊန္႔လႊတ္နိုင္ၿပီဆိုတ႔ဲ တစ္ေန႔သားေမေမတို႔အရိပ္ေအာက္ကိုၿပန္လည္ခို
ဝင္လာမွာပါ႕႕႕႕႕အခုေတာ႔ေၿပာေလွ်ာ႔ေနၿပီၿဖစ္တ႔ဲ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြကို ဒီစာေလးကိုခ်ေရးရင္းန႔ဲပဲအား
တင္း ထားလိုက္ပါတယ္႕႕႕႕႕တစ္ေန႔ေန႔မွာ ေဖေဖ ေမေမလို႔အားရပါးေအာ္ေခၚၿပီးအိမ္ေပါက္ဝကို သားအ
ေရာက္လာခ႔ဲမွာပါ။အခုေတာ႔႕႕႕႕႕အခုေတာ႔႔႔႔႔ ႕႕႕႕႕႕႕တိတ္တိတ္ေလး ဆႏၵေတြကိုခဝါ ခ်ထားရင္းန႔ဲပဲ ေခ်ာင္
ၾကားမွာ မ်က္ရည္ဝဲ ေနပါရေစ႕႕႕႕႕႕႕ေဖေဖ န႔ဲ ေမေမ ကို အရမ္းခ်စ္တ႔ဲ ႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕
အေဝးေရာက္ ႕႕႕႕႕႕႕႕႕တ႔ဲ ႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕သားးးး

တတ္နိုင္သေလာက္ခံစားၿပီးေရးဖြဲ႔ထားတာပါ႕႕႕႕႕ကၽြႏ္ေတာ္ကေတာ႔မိဘအရိပ္ေအာက္မွာပါပဲ႕႕႕႕႕ဒါေပမ႔ဲ
မိဘကိုခ်စ္ေပမ႔ဲံ အဲဒီအခ်စ္ကိုဥေပကၡာၿပဳရင္း အေဝးမွာ ေရာက္ရွိေနၾကတ႔ဲ သားမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး
ဒီpostကေလးကိုေရးၿဖစ္သြားတာပါ႕႕တိုက္ဆိုင္မႈမ်ားရွိခ႔ဲလွ်င္ေသာ္၄င္းမွာယြင္းမူမ်ားပါခ႔ဲလွ်င္ေေသာ္၄င္း
ကၽြန္ေတာ္အႏူးအညႊတ္ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ႕႕႕႕႕႕႕


အမ်ားႀကီးႀကိဳးစားဖို႔လိုေနေသးတ႔ဲ ႕႕႕႕ၿဖိဳးဇာနည္႕႕႕႕ည႕႕႕႕၃း၀၅ တိတိ

0

လွည္႔ၾကည္႔မိသြားေသာအၿပံဳးတစ္ပြင္႔

Posted by ၿဖိဳးဇာနည္ on Thursday, April 16, 2009 in
ကၽြန္ေတာ္ဒီေန႔ပဲၿပန္ေရာက္ပါတယ္။ကိုယ္႔ၿမိဳ႔ကိုၿပန္ေရာက္မွပဲစိတ္ထဲမွာလံုၿခံဳမႈေတြရွိသြားေတာ႔တယ္။အစကေတာ႔
သႀကၤန္ကိုၿမိဳ႔ေလးၿမိဳ႔သြားမယ္ဆိုၿပီးေမာင္းတင္ထားခ႔ဲတာပါ။အခုေတာ႔က်ိဳင္းတံုတစ္ၿမိဳ႕ထဲန႔ဲတင္ေၾကာၿပတ္သြားခ႔ဲ
ပါတယ္႕႕႕႕ေအးေရာ႕႕႕။မိုင္းလားကိုတန္းေနေအာင္ၿပန္ခ႔ဲရတယ္ဆိုပါေတာ႔။ကၽြန္ေတာ္ၿပန္ေရာက္တာန႔ဲအပီအၿပင္ကဲ
ပစ္လိုက္တယ္။အခုဆိုတစ္ေနကုန္ က ထားလို႔ေၿခေတြလက္ေတြလည္းလွဳပ္ေတာင္မလွဳပ္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။ဒီအတိုင္းဆိုရင္
ေတာ႔ကၽြန္ေတာ္သိပ္မကဲရဲပါဘူး။ဒီေန႔ေတာ႕သယ္ရင္းတစ္ေယာက္က SPY အတင္းလာတိုက္သြားတာန႔ဲ တစ္လံုးန႔ဲ
ေတာင္မဝေတာ႕ဘူးဟီးအရသာကိုသိသြားေတာ႕ခ်ိဳတယ္ဟဆိုၿပီးႏွစ္လံုးဆင္႔ကစ္လိုက္တာ႕႕အားပါးပါးလန္းသလား
မေမးန႔ဲကဲတာမွအေပ်ာက္ပဲ႕႕ဟီး႕႕႕႕ဆက္ေၿပာၿပရင္သူမ်ားအၿမင္ကတ္ေနအံုးမယ္ေတာ္ပီေၿပာေတာ႔ဘူး။ကၽြန္ေတာ္
ဟာတကယ္ေတာ႔လားရွိဳးသားတစ္ေယာက္ပါ။ဒီမိုင္းလားကိုစီးပြားေရးအရေခတၱခဏလာေရာက္အေၿခခ်ေနခ႔ဲတာပါ။
သႀကၤန္န႔ဲပက္သက္ရင္ေတာ႔ကၽြန္ေတာ္ဟာလားရွိဳးမွာပဲႏွစ္တိုင္းနီးပါးကဲၿဖစ္ပါတယ္။ကိုယ္႔ၿမိဳ႕ကိုယ္ဆိုေတာ႔အရမ္းေပ်ာ္
တယ္ေလ။က်ိဳင္းတုံသႀကၤန္ကိုေတာ႔ကၽြန္ေတာ္ဒီတစ္ႏွစ္မွာမွပထမဦးဆံုးလည္ဖူးၿခင္းပါ။သူမ်ားၿမိဳ႔ကိုပုတ္ခက္ေၿပာဆို
တာလည္းမဟုတ္ပါဘူးတကယ္ကိုေၿပာတာပါက်ိဳင္းတံုသႀကၤန္ဟာအင္မတန္မွကိုပ်င္းရိဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ဘာဆိုဘာမွ
ကိုမရွိတ႔ဲသႀကၤန္ပါဗ်ာ႕႕႕ကၽြန္ေတာ္တို႔လားရွိဳးသႀကၤန္န႔ဲတိုင္းတာရင္အပံု၁၀၀မွာ၁ပံုေတာင္မွေပ်ာ္စရာမရွိတ႔ဲက်ိဳင္းတံု
သႀကၤန္ပါ။

မ႑ပ္ကလက္၁၀ေခ်ာင္းမကုန္ပါဘူး႕႕႕လက္ခ်ိဳးေရရင္ေတာင္လက္ပိုေနပါေသးတယ္။တီးဝိုင္းမရွိပါဘူး။ဗဟိုမ႑ပ္
ေတာင္မွဒီအတိုင္းရိုးရိုးေလးကာလာအိုေကဖြင္႔ၿပီးဆိုၾကရပါတယ္။ညဆိုရင္၁၀နာရီအာဏာကုန္ပါပဲ။အကုန္ဘာမွ
ကိုမရွိေတာ႔ပါဘူးဗ်ာ႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕လားရွိဳးသႀကၤန္ဆိုရင္မ႑ပ္ေရွ႔မ်ားေရာက္ခ႔ဲရင္ဆိုင္ကယ္ဘီးလံုးတစ္ခ်က္လိမ္႔ဖို႔ကို
ေတာ္ေတာ္ေလးအခ်ိန္ယူရပါတယ္။အခုေတာ႔ဗ်ာ႕႕႕႕လားရွိဳးၿပန္မကဲနိုင္တ႔ဲကိုယ္႔ကိုကိုယ္ေတာ္ေတာ္ေလးဝမ္းနည္း
မိတယ္႕႕႕႕႕႕႕႕႕ဒါေၾကာင္႔ေၿပာတာေပါ႔ ဒီမိုင္းလားကိုၿပန္ေရာက္မွပဲစိတ္ခ်မ္းသာေတာ႔တယ္လို႔။က်ိဳင္းတံုမွာလည္ရတာ
ထက္အခုလက္ရွိကၽြန္ေတာ္႔ၿမိဳ႔ေလးကမွအပံုႀကီးသာၿပီးေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းေသးတယ္။

ဒါေပမ႔ဲကၽြန္ေတာ္က်ိဳင္းတံုမွာညဖက္လည္ရင္းန႔ဲအၿဖစ္အပ်က္ကေလးတစ္ခုကိုေတြ႔ခ႔ဲရတယ္။အၿမတ္ပဲေပါ႔ဗ်ာ႕႕႕႕႕
ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္စာမူေလးရတာေပါ႔။ကၽြန္ေတာ္အခုအဓိကေၿပာခ်င္တာကအဲဒီအေၾကာင္းေလးပါ။က်ိဳင္းတံုမွာေပါ႔ဗ်ာ႕႕႕
ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ႀကီးလမ္းအထြက္ကမ႑ပ္တစ္ခုမွာသူမ်ားေတြသီခ်င္းဆိုတာကိုရပ္ၾကည္႔ေနတုန္းေပါ႔စတိတ္စင္ေပၚ
မွာဆိုေနတ႔ဲအမ်ိဳးသမီးရ႔ဲအသံကေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းပါတယ္။ေအာက္ကလည္းအားေပးၾကတာေပါ႔။အဲဒီအခ်ိန္မွာ
ေတာ႔စင္ေအာက္မွာမူးေနတ႔ဲလူေတြကဲၾကတ႔ဲအခ်ိန္ေပါ႔။ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္အၤက်ီဗလာေတြန႔ဲေယာက်ၤားေလးေတြ
၇ ေယာက္ ၈ ေယာက္ေလာက္ေတာ႔ရွိ္မယ္ဗ်။ေကြးေနေအာင္ကေနၾကတာေလ႕႕႕႕အဲ႕႕႕႕သီခ်င္း၂ပုဒ္၃ပုဒ္ေလာက္လဲ
နားေထာင္ၿပီးေရာၾကည္႔လိုက္ေတာ႔စင္ေအာက္မွာပံုပ်က္ပန္းပ်က္ကေနတ႔ဲသူေတြကို သူငယ္ခ်င္းကလာေခၚသူကေခၚ
ေဆြမ်ိဳးမိဘ ေတြကလာေခၚသူကေခၚ မိန္းမရွိသူေတြကေတာ႔မိန္းမ ကလာေခၚသြားၾကန႔ဲအကုန္းလံုးနီးပါးၿပန္ကုန္ၾက
ပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ႔စင္ေအာက္မွာကိုယ္႔feelန႔ဲကိုယ္လိမ္႔ေနၿပီးေကြးေနေအာင္ကေနတ႔ဲသူတစ္ေယာက္တည္းသာ
က်န္ေနခ႔ဲပါတယ္။သူမွာလာေခၚေနသူမရွိလို႔လား???ရွိပါတယ္သူ႔သားေလးကလက္ဆြဲၿပီးေခၚေနပါတယ္။မရပါဘူးအေဖ
ထက္သားကတစ္လႀကီးလို႔မွမရပဲ။ကေလးကအလြန္ဆံုးရွိမွ ၇ ႏွစ္ေလာက္ေပါ႔ ႕႕႕႕႕႕႕။

ကေလးကိုကၽြန္ေတာ္ၾကည္႔ေနတာေတာ႔သူ႔အေဖကိုေခၚဖို႔အတြက္အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳးေနပါတယ္။ဒါေပမ႔ဲအခ်ည္းႏွီးပါပဲဗ်ာ႕႕႕႕
စင္ေပၚကသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ၿပီးသြားတိုင္းလက္ခုပ္တီးတ႔ဲအသံေတြကိုကေနတ႔ဲတစ္ေယာက္ကသူ႔ကိုတီးတယ္လို႕ထင္ၿပီးသီခ်င္း
တစ္ပုဒ္ၿပီးသြားတိုင္းကေနတ႔ဲအရွိန္ကပိုပိုၿမင္႔လာပါတယ္။ကေလးငယ္ကေတာ႔သူ႔အေဖကိုေခၚမရတ႔ဲအဆံုးေတာ႔အေရွ႔
နားေလးမွာပဲငုတ္တုတ္ေလးထိုင္းၿပီးေစာင္႔ေနရွာပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္လည္းစိတ္ဝင္စားလာတယ္ဒီကေလးသူ႔အေဖကိုရ
ေအာင္ဘယ္လိုမ်ားေခၚမလဲလို႔ေပါ႔။ကၽြန္ေတာ္႔ရ႔ဲေဘးမွာသီခ်င္းဆိုတာကိုအားေပးေနတ႔ဲသူေတြကေတာ႔အဲဒီ က ေနတ႔ဲလူ
ကိုက႔ဲရ႔ဲေနၾကပါတယ္။လူတိုင္းနီးပါးေပါ႔ဟာသလုပ္ေတြၿပီးေၿပာေနသူေတြကေတာ႔ေၿပာေနၾကေလရ႔ဲ။

ကၽြန္ေတာ္ၾကည္႔ေနတုန္းမွာပဲအဲဒီကေလးဟာဘယ္လိုဆံုးၿဖတ္ခက္ခ်လိုက္တယ္မသိဘူးသူ႔အေဖကိုလက္ခုပ္ေတြတီးၿပီး
အားေပးလိုက္ ၊ အေရွ႔ကေနသူ႔အေဖကတ႔ဲအတိုင္းလိုက္ကလိုက္န႔ဲ စင္ေအာက္မွာသားအဖႏွစ္ေယာက္အတိုင္အေဖာက္
ေတြညီေနပါတယ္။ၾကည္႔ေနရင္းမွာပဲကၽြန္ေတာ္အရမ္းဝမ္းနည္းသြားတယ္ၿပီးေတာ႔ကၽြန္ေတာ္အဲဒီကေလးကိုလည္းေလးစား
သြားမိတယ္။သူ႔ဟာသူဘယ္လိုဆံုးၿဖတ္ခ်က္န႔ဲပဲသူ႔အေဖလိုလိုက္ ကက ဖေအတူသားဆိုၿပီးက႔ဲရ႔ဲေနတဲ႔သူေတြၾကားထဲမွာ
ေတာ႔ဒီကေလးဟာ အလကားလူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေကာင္းၿဖစ္ေနပါလိမ္႔မယ္။ဟုတ္ပါတယ္အၿပင္ပန္းၾကည္႔ရင္ေတာ႔ဒီကေလး
ဟာတကယ္ကိုအေပါစားကေလးတစ္ေယာက္ေပါ႔။ကၽြန္ေတာ္႔အၿမင္မွာေတာ႔ဒီကေလးဟာ သူ႔အေဖအတြက္အားကိုရတ႔ဲသား
ေလးတစ္ေယာက္ပါ။အေဖကိုအရမ္းခ်စ္တ႔ဲသား၊အေဖကိုအရမ္းအထင္ႀကီးအားကိုတ႔ဲသား ၊အေဖလုပ္တ႔ဲအလုပ္မွန္သမွ်ကို
တန္းဖိုးထားတတ္ေသာသား၊ မိဘကိုခ်စ္ၿမတ္နိုးတတ္ေသာသားတစ္ေယာက္ပါပဲ။

ဘယ္သူေတြဘယ္လိုပဲေတြးေတြးဒီကေလးရ႔ဲလုပ္ရပ္အေပၚကၽြန္ေတာ္သေဘာက်ပါတယ္။သူ႔အေဖ ဖာသာဘာပဲၿဖစ္ေနပါေစ
သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ႔ သူ႕အေဖရ႔ဲလုပ္ရပ္ဟာမေကာင္းမွန္းသိေနေပမ႔ဲ သူ႔အေဖဖက္ကေနသူရပ္တည္ေပးေနတယ္ေလ။တစ္ေလာ
ကလံုးကိုဥေပကၡာၿပဳၿပီးသူ႔အေဖအတြက္သူရွိေနေပးခ႔ဲတာပဲ။သူ႔ေက်ာေပးထားတ႔ဲေနာက္မွာလူေပါင္းေၿမာက္မ်ားစြာရွိေနပါတယ္
ဒါေပမ႔ဲသူမ်က္ႏွာမူထားၿပီးအားေပးေနတာကေတာ႔သူ႔အေဖကိုပဲေလ။က်န္တာေတြဟာသူ႔အတြက္မလိုအပ္ပါဘူး႕႕႕။ကၽြန္ေတာ္
ၾကည္႔ရင္းန႔ဲစိတ္မေကာင္းၿဖစ္လာမိတယ္။ဒါေၾကာင္႔ကၽြန္ေတာ္ဟာခ်က္ခ်င္းပဲအဲဒီမ႑ပ္ေရွ႕ကေနလွည္႔ၿပန္ခ႔ဲပါတယ္။ၿပန္ရင္း
န႔ဲပဲကၽြန္ေတာ္အဲဒီသားအဖႏွစ္ေယာက္ကိုလွည္႔ၾကည္႔မိလိုက္ေသးတယ္။အဲဒီၿမင္ကြင္းကေတာ႔ သူ႔သားရ႔ဲလက္ခုပ္သံေတြေအာက္
မွာသူ႔အေဖဟာ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးန႔ဲေအာင္ပြဲခံရင္း ေကြးေနေအာင္ကေနဆဲပဲေပါ႔႔႔႔႔႔႔႔႔႔႔႔႔႔႔႔႔ ႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕

စိတ္မေကာင္းၿခင္းေတြေအာက္မွာမသိမသာအၿပံဳးေလးတစ္ပြင္႔ကိုကၽြန္ေတာ္ေၿခြမိသြားပါတယ္႕႕႕႕အဲဒီၿမင္ကြင္းေအာက္မွေပါ႔ ႕႕႕႕႕




မိဘကိုခ်စ္ေသာသားသမီးတိုင္းကိုေလးစားတ႔ဲ ႕႕႕႕ၿဖိဳးဇာနည္႕႕႕႕ည႕႕႕႕႕႕၁၂း၂၀တိတိ

2

အေမ႔ကိုခ်စ္ပါတယ္အေမ

Posted by ၿဖိဳးဇာနည္ on Tuesday, March 31, 2009 in
"သမီးေရ.......အိပ္ယာထေတာ့ေလ။ ေက်ာင္းသြားရမယ္မလား။ "

အေမ့ရဲ႕ ေအာ္သံေၾကာင့္ မ်က္စိမ်ား ပြင့္ခဲ့ရပါျပီ။ အျမဲတမ္း လုပ္ေနက်အတိုင္း အိပ္ယာကေန ႏိုးႏိုးခ်င္း မွန္ေတြ ကြဲအက္
ေနတဲ့ နံရံကပ္ နာရီကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ နာရီကို ၾကည့္ျပီးတာနဲ႕ ကၽြန္မဟာ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ရင္း အေမ့ကို ဘာလို႕
ခုမွ ႏႈိးတာလဲ..ေနာက္က်ကုန္ျပီ...စိတ္တိုဘို႕ ေကာင္းလိုက္တာ ဆိုျပီး ေအာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အခန္းတံခါးကို
ဒုန္းခနဲ ျမည္ေအာင္ေဆာင့္ ပိတ္ျပီး ေက်ာင္းသြားဘို႕ အေလာတၾကီးနဲ႕ ျပင္ဆင္ေနခဲ့ပါတယ္။ (မွတ္ခ်က္။ ကိုရီးယားမွ အ
ထက္တန္းေက်ာင္း၊ အလယ္တန္းေက်ာင္းမ်ားမွာ ေက်ာင္းေနာက္က်လွ်င္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အျပစ္ေပးတတ္ပါသည္။)
အားလံုးျပင္ဆင္ျပီး ေက်ာင္းသြားဘို႕ အိမ္ကထြက္မည္အလုပ္တြင္ ကၽြန္မေနာက္ကေန အေမ့အသံကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။

"သမီး~~ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြယ္...အေမ သိပ္ေနမေကာင္းလို႕ပါ။ "

ဒီအသံကို ၾကားတာနဲ႕ ကၽြန္မလဲ သိပ္စိတ္မရွည္တာနဲ႕...

"ဒီတခါလည္း အေအးမိျပန္ၿပီလား..အေအးကလည္း မိဘဲ မိႏိုင္လြန္းတယ္။ "

ဒီေတာ့ အေမက ကၽြန္မကို အားနာေသာဟန္ျဖင့္

"ေနာက္က်မွ ႏႈိုးမိတဲ့အတြက္ အေမ စိတ္မေကာင္းပါဘူး......ဒီမွာ သမီးအတြက္ ထမင္းဘူး ယူသြားဦးေနာ္။ "

ကၽြန္မက ေက်ာင္းကလည္းေနာက္က် စိတ္ကလည္းတိုေနေတာ့ အေမ လွမ္းေပးတဲ့ ထမင္းဘူးကို ၾကမ္းျပင္ေပၚကို
ပစ္ခ်ျပီး ေတာ္ၿပီ..မစားေတာ့ဘူး..ေက်ာင္းဘဲ သြားေတာ့မယ္ ..ဆိုျပီး ကၽြန္မ အိမ္မွ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ အေမ့ကို
ဂရုမစိုက္ဘဲ ကၽြန္မ ေက်ာင္းသြားမယ့္ လမ္းကို ေျပးထြက္လာရင္း ေနာက္ကို တခ်က္ ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေမဟာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလး ကၽြန္မ ပစ္ခ်ခဲ့တဲ့ ထမင္းဘူးကို ျပန္လည္ ေကာက္ယူေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အေမ့
မ်က္ႏွာက တကယ္ဘဲ ျဖဴစြတ္ေနတာကိုလည္း ေတြ႕လုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမက အျမဲတမ္း ဖ်ားနာေနက်မို႕
ကၽြန္မလည္း သိပ္ စိတ္မပူဘဲ ေက်ာင္းသို႕သာ ဦးတည္ျပီး သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ေက်ာင္းစတတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သတင္းတစ္ခုကို သိရပါတယ္။ ဒီအပတ္ စေနေန႕ကို ေလ့လာေရးခရီး ထြက္ရပါမယ္တဲ့။
ကၽြန္မလည္း အရမ္းကို သြားခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႕လည္း အတူတူ ေလွ်ာက္လည္ခ်င္သလို ဆင္းရဲျခင္းဆို
တာကိုလည္း တခဏေလာက္ ေမ့ထားခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက အျမဲတမ္း အိပ္ယာထဲ လဲေနတဲ့ အေမ့ကို လည္း
ခဏေလာက္ ေမ့ထားျပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေဆာ့ကစားခ်င္ပါတယ္။ ညေန ေက်ာင္းဆင္းလို႕ အိမ္
ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေမ့ကို ထံုးစံအတိုင္း အိပ္ယာထဲမွာ လွဲေနတာကို ျမင္ရပါတယ္။ အေမ့ကို ျမင္တာနဲ႕ စိတ္ထဲမွာ
မေၾကနပ္ခ်က္ေတြ ေပၚလာေတာ့တာပါဘဲ။ အေမကေတာ့ ေက်ာင္းကျပန္လာတဲ့ ကၽြန္မကို ျပံဳးျပံဳးေလး လွမ္းၾကည့္ျပီး
သမီးေလး....ျပန္လာျပီလား လို႔ေမးပါတယ္။ အေမက ေမးတာကို ျပန္မေျဖဘဲ႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕

"အေမ...ဒီအပတ္ စေနေန႕ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေလ့လာေရးခရီးထြက္တာ သမီးလည္း လိုက္ခ်င္တယ္.... ပို႕ေပးေနာ္။ "

"ဟင္..ေလ့လာေရးခရီး...ဟုတ္လား သမီး...ဘယ္ေလာက္ကုန္မွာတဲ့လဲကြယ္။ "


အေမက ကုန္က်စရိတ္ကို အရင္ေမးတယ္။ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မတို႕ မိသားစု အေျခအေနေၾကာင့္ သြားရေကာင္းမလား မသြားရေကာင္းမလား ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနျပီးမွ ၈ ေသာင္းပါ..အေမ လို႕ ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ (မွတ္ခ်က္။ကိုရီးယားႏိုင္ငံသည္ ေငြေၾကးေဖာင္းပြေသာ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္သည္။) ကၽြန္မအေျဖကို ၾကားေတာ့ ကၽြန္မအေမက ၈...၈ေသာင္းၾကီးမ်ား
ေတာင္ ဟု ျပန္၍ေမးသည္။ ကၽြန္မက အေမ့ကို အသံက်ယ္ၾကီးႏွင့္ ဘာလဲ...၈ေသာင္းေတာင္ မရွိဘူးလား ဟူ၍ ျပန္
ေမးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ဒီလို ဆင္းရဲတာမ်ိဳးကို အရမ္းမုန္းပါတယ္။ လူတန္းေစ့ မေနႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မဘ၀ကို စဥ္းစားမိ
တိုင္း စိတ္ပ်က္အားငယ္မိပါတယ္။ အေမ့ကိုလည္း မုန္းတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ မိသားစု၀င္ဟာ အေမတစ္ေယာက္တည္းသာ
ရွိတယ္ဆိုတဲ့ အမွန္တရားကိုလည္း မုန္းမိပါတယ္။ အေမက ခဏတာ သက္ျပင္းခ်ျပီး ေစာင္ေအာက္ကေန ဘဏ္စာ
အုပ္တစ္ခုကို ထုတ္ေပးပါတယ္။ ဒီမွာ အေမ တစ္ျပားႏွစ္ျပား စုထားတဲ့ ေငြေလးေတြ....ဒီထဲကေန ၈ေသာင္းထုတ္ျပီး
သြားေခ်။ ကၽြန္မေမြးကတည္းကစျပီး ပထမဆံုးအၾကိမ္ ျမင္ဘူးတဲ့ ဘဏ္စာအုပ္ကို ၾကည့့္ျပီး ေက်နပ္စြာ ျပဳံးလုိက္ပါ
တယ္။ ျပီးေတာ့ အေမ့ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းေတာင္ မေျပာဘဲ ျမိဳ႕ထဲမွာ ရွိတဲ့ ဘဏ္ကို အေျပး
ေလး သြားခဲ့ပါတယ္။


ဘဏ္စာအုပ္ကို ျဖန္႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၀သိန္းရွိေနတာကို ေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ အရမ္းကို
ပမာဏမ်ားတဲ့ ေငြပါဘဲ။ ဒီအခ်ိန္အထိ ဒီေငြေတြကို ဘာလို႕ မသံုးတာပါလိမ့္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕ အေမ့ကို နည္းနည္း အျမင္ကတ္မိလိုက္ပါေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ ေလ့လာေရးခရီးအတြက္ ၈ေသာင္းထုတ္လိုက္ပါတယ္။ ဘဏ္ထဲမွာ ၉သိန္း
၂ေသာင္းက်န္ပါေသးတယ္။ ၉သိန္း၂ေသာင္းေတာင္ ရွိတာ ထပ္ထုတ္လဲ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးဆိုတဲ့ အေတြး၀င္လာခဲ့ပါ
တယ္။ ခုေခတ္က လူတိုင္း လက္ကိုင္ဖုန္းကိုင္ေနတဲ့ ေခတ္ျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္မမွာ လက္ကိုင္ဖုန္းမရွိတာကို သတိရမိ
တာနဲ႕ လက္ကိုင္ဖုန္းေကာင္းေကာင္း တစ္ခု ၀ယ္ဘို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႕ ဘဏ္ထဲကေန ေနာက္ထပ္ ၄သိန္း
ထုတ္လိုက္ပါတယ္။ အနီးအနားမွာ ရွိတဲ့ လက္ကိုင္ဖုန္းအေရာင္းဆိုင္ကို သြားျပီး ေနာက္ဆံုးေပၚ လက္ကိုင္ဖုန္းတစ္
ခု ၀ယ္လုိက္တယ္။ ေပ်ာ္လိုက္တာေလ..ကၽြန္မဘ၀မွာ တခါမွ မရဘူးတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳးကို ကၽြန္မ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ဖုန္းအသစ္ကေလးကို ကိုင္ျပီး ျမိဳ႕ထဲကို ေလွ်ာက္လည္ေနခဲ့မိတယ္။ အဲဒီမွာ အေရာင္အေသြးေတြကလည္း စံု၊ ဒီဇိုင္း
ေတြကလည္း မိုက္တဲ့ အ၀တ္အစားလွလွေလးေတြကို ျမင္ေတာ့ ကၽြန္မ ၀ယ္ခ်င္ျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႕ ဘဏ္ကို ေနာက္တစ္
ခါ ထပ္သြားျပီး ၂သိန္းထပ္ထုတ္လိုက္တယ္။ အကၤ်ီေတြအမ်ားၾကီး ၀ယ္လိုက္တယ္။ တထည္ျပီး တထည္ စမ္း၀တ္
လိုက္ မွန္ၾကည့္လိုက္နဲ႕ အရမ္းကို ေက်နပ္ေနခဲ့တယ္။ မွန္ၾကည့္ေနရင္းက သေဘာမက်စရာတစ္ခု မ်က္စိထဲကို ၀င္
လာတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အေမ ညွပ္ေပးတဲ့ ဆံပင္ပံုစံၾကီးပါဘဲ။ ေတာဆန္ျပီး ပံုတုန္းလုိက္တာ လြန္ေရာ။ ဒီဆံပင္ပံုစံ
ကို ေျပာင္းဘို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေနာက္တေခါက္ ဘဏ္ကို သြားတယ္။ ၅ေသာင္းထပ္ျပီး ထုတ္လိုက္တယ္။ ဆံပင္
ပံုစံ လွလွေလး ညွပ္တယ္။ ကဲ...အားလံုး အိုေကျပီ။ စေနေန႕ ေလ့လာေရး ခရီးထြက္ရန္ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြ ၀ယ္
ဘို႕သာ လိုအပ္ေတာ့တာမို႕ ကၽြန္မ ဘဏ္ထဲမွာ က်န္တဲ့ ေငြေတြနဲ႕ လိုအပ္တာေတြအားလံုးကို စြတ္၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။
အားလံုး၀ယ္ျပီးေတာ့ ၉ေသာင္းသာ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မလည္း သူမ်ားနည္းတူ ၀တ္ႏိုင္စားႏိုင္ျပီမို႕ အတိုင္း
ထက္အလြန္ ၀မ္းသာေနခဲ့မိပါတယ္။ ကၽြန္မၾကိဳက္တာေတြအားလံုး လုပ္ျပီးျပီျဖစ္၍ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေသာ အိမ္
သို႕ ေျခလွမ္းခဲ့ပါတယ္။


အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေမအိပ္ေနတာကို ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ အဟြန္း..အဟြန္း ကၽြန္မ တမင္တကာ အသံျပဳလုိက္ပါတယ္။
ကၽြန္မအသံကို ၾကားေတာ့ အေမ ႏိုးလာတယ္။ ကၽြန္မလည္း အေမ့ကို ဘဏ္စာအုပ္ေလး ျပန္ေပးလုိက္ေတာ့ အေမက
ဘဏ္ထဲ ေငြဘယ္ေလာက္က်န္သည္ကိုပင္ ၾကည့္မေနဘဲ ဘဏ္စာအုပ္ေလးကို ေစာင္ေအာက္ထဲ ထိုးထည့္ထားလုိက္
ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ဘဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့တဲ့ စေနေန႕ကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ လွလွပပ သားသားနားနား ၀တ္စားသြားတဲ့ကၽြန္မ
ကို သူငယ္ခ်င္းေတြက အားက်ေနတာကို ျမင္ျပီး ကၽြန္မ ေက်နပ္ေနမိပါတယ္။ ၂ညအိပ္၃ရက္ခရီးကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႕အ
တူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာေတာ့ ဆင္းရဲျခင္းနဲ႕ အျမဲတမ္းမမာေနေသာ အေမ့ကို ခဏတာ
ေမ့ထားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့တဲ့ ေန႕ရက္ေတြေပါ့။


ခုေတာ့ ၂ညအိပ္ ၃ရက္ခရီးဟာ ျပီးဆံုးခဲ့ပါျပီ။ ဒီလို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြဟာ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္နဲ႕ ျပီးဆံုးသြား
ခဲ့ပါျပီ။ ထပ္မံျပီး စိတ္ပ်က္စိတ္ညစ္စရာေကာင္းေသာ အိမ္ကို ျပန္ရအံုးမွာပါလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕ ကၽြန္မ ေျခလွမ္းေတြ ေလးေနခဲ့ပါတယ္။ ေျခလွမ္းေလးေလးနဲ႕ဘဲ အိမ္ကို ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ကို ျပန္ေရာက္တာနဲ႕ ကၽြန္မက အေမ...သ
မီး ျပန္လာျပီ။ ဟု ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ၾကီးဟာ ထူးဆန္းအံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္
ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ထပ္ျပီး အေမ..သမီး ျပန္လာပါျပီဆိုေနမွ ဟူ၍ ထပ္မံ ေအာ္လိုက္တယ္။ ဒါလည္း ဘာအသံမွ မၾကား
တာနဲ႕ ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ စိတ္တိုသြားတယ္။ စိတ္တိုတိုနဲ႕ အိပ္ခန္းတံခါးကို ဒုန္းခနဲ ျမည္ေအာင္ ေစာင့္ ဖြင့္လိုက္ေတာ့
အေမက အိပ္ယာထဲမွာ လွဲေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ အျမဲတမ္း ကၽြန္မ ျပန္လာလွ်င္ ျပံဳးျပီး ၾကိဳတတ္တဲ့ အေမက
ယခု ကၽြန္မ ျပန္လာတာကို ဘာစကားမွ ျပန္မေျပာခဲ့ေပ။ ကၽြန္မ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီး သံုးခဲ့လို႕ အေမ စိတ္ဆိုးေနတယ္
အထင္ႏွင့္ အေမ့ကို လႈပ္ႏႈိးလုိက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ အေမ့ တစ္ကိုယ္လံုး ေအးစက္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္မ
ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ ခန္းေျခာက္ခဲ့ျပီ ျဖစ္တဲ့ မ်က္ရည္ေတြဟာ ထူဆန္းစြာဘဲ က်ဆင္းလာခဲ့သလို ကၽြန္မရဲ႕ ႏွလံုးသား
ေတြဟာလည္း ရပ္တန္႕သြားမတတ္ လန္႕သြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မ ဒီေလာက္မုန္းခဲ့တဲ့ အေမ ေအးစက္ေနတာကို ေတြ႕
လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မ အရမ္းကို ၀မ္းနည္းခဲ့ရပါတယ္။ ယံုလည္း မယံုႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႕ အေမ့ကို အတင္း လႈပ္
၍သာ ႏႈိးေနခဲ့မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမဟာ ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ႏႈိးႏႈိး ႏိုးထမလာခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ ေစာင္ထဲက
ဘဏ္စာအုပ္ကို ယူျပီး အေမ့ မ်က္စိနားကို ကပ္ကာ အေမ...သမီး ေနာက္ကို ဒီလို မလုပ္ေတာ့ပါဘူး ....ဒီလိုဘယ္ေတာ့
မွ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး...မ်က္စိေလး ဖြင့္ၾကည့္ပါ အေမရယ္....ဆုိျပီး ကၽြန္မ ေအာ္ဟစ္ငိုေနခဲ့မိပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာဘဲ ဘဏ္
စာအုပ္ထဲက တစံုတခု ထြက္က်လာတာကို ျမင္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အေမ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးစာပါဘဲ။ ကၽြန္မ မရဲတရဲနဲ႕
ျဖန္႕ၾကည့္မိပါတယ္။


သို႕
အေမ့ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုး သမီးေလး ၾကည့္ရန္

သမီးေလး...အေမ့ကို မုန္းတယ္မလားဟင္...
ဆင္းရဲတြင္းကိုလည္း ေသေလာက္ေအာင္မုန္းတယ္မလား သမီးေလး....
အေမေတာင္းပန္ပါတယ္ သမီးေလးရယ္...အေမ ေတာင္းပန္ပါတယ္...
ဒီအေမက ပညာကလည္း မတတ္ ပိုက္ဆံကလည္း မရွိ...
ငါ့သမီးေလးကို ေပးဘို႕ အေမ့ရဲ႕ ေမတၱာကလြဲျပီး မရွိတဲ့ သူပါ သမီးေလး...
အေမ အခုလို သမီးေလးကို လူ႕ေလာကမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ရတာကို အေမ စိတ္မေကာင္းပါဘူး သမီးေလးရယ္...
အေမက ေရာဂါျဖစ္ျပီး သမီးေလးကို အခုလို ထားခဲ့ရတာပါ...
တကယ္ေတာ့ ခြဲစိတ္ကုသရင္ ေပ်ာက္ႏိုင္တယ္တဲ့...ဒါေပမယ့္ ခြဲစိတ္ကုသစရိတ္က နည္းတာမဟုတ္ဘူးေလ....
ဒါနဲ႕ အေမ စဥ္းစားလိုက္တယ္... အေမသာ ခြဲစိတ္ကုသမႈ မခံရင္ ငါ့သမီးေလး ၾကိဳက္တာ၀ယ္ ၾကိဳက္သလို သံုးႏိုင္တယ္..ဒီေတာ့ အေမ ခြဲစိတ္ကုသမႈမခံဘို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
ဒါေပမယ့္ သမီးေလးရယ္..ရက္ေတြၾကာလာတာနဲ႕အမွ် တျဖည္းျဖည္း ဆိုးလာတာေၾကာင့္ ခုေတာ့ အေမ့ သမီးကို ထားခဲ့ရေတာ့မယ္။
ဒီေလာက္ အသံုးမက်တဲ့အေမ့ကို အေမလို႕ သတ္မွတ္ေပးတဲ့ အတြက္ ငါ့သမီးေလးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...
အေမက ဒီကမၻာေပၚမွာ ငါ့သမီးေလးကို အခ်စ္ဆံုးဆိုတာကို သိတယ္မလား သမီး....
အေမ့ရဲ႕ ေစာင္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ရွာၾကည့္ ဘဏ္စာအုပ္တစ္ခု ထြက္လာလိမ့္မယ္...အေမ အႏွစ္ႏွစ္အလလ စုေဆာင္းခဲ့တယ့္ ေငြေလးေတြပါ။
သိန္း၂၀၀ေလာက္ရွိမယ္...
ငါ့သမီးေလးေတာ့ ဆင္းဆင္းရဲရဲမေနရေတာ့ဘူးေပါ့...

သမီးေလးကို အျမဲတမ္းခ်စ္ေနမယ့္ အေမ



ဒီစာကို ဖတ္ျပီးတဲ့ အခါမွာ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မ မုန္းတီး စက္ဆုတ္လာမိပါတယ္။ အေမ့ကို မုန္းခဲ့တာထက္ အဆ၁ေထာင္
၁ေသာင္းမက ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ မုန္းတီးမိပါတယ္။ သမီး သုံးခဲ့တဲ့ ေငြေတြက ခြဲစိတ္ခေတြ..ခြဲစိတ္ခေတြ အေမရယ္ ဘာ
လို ေစာေစာက မေျပာခဲ့တာလဲ။ သမီးလုိ အေမ့ ေစတနာကို နားမလည္တဲ့ လူကို ဒီေလာက္ေတာင္ ခ်စ္ရလား။ ေနာက္ဆို ေက်ာင္းသြားဘို႕ ႏႈိးေပးတဲ့ အေမ့ အသံကို လည္း မၾကားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အေမ ထုတ္ေပးတဲ့ ထမင္းဘူးေလးကိုလည္း မစား
ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အိပ္ယာထဲမွာ လွဲေနတဲ့ အေမ့ကိုေတာင္ မျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အသိေတြနဲ႕ ကၽြန္မ ရူးမတတ္ ဝမ္းနည္းခံစား
ေနရပါတယ္။ အေမရယ္ ေနာင္ဘ၀ဆိုတာရွိခဲ့ရင္ သမီး အေမနဲ႕ ျပန္ေတြ႕ခ်င္ပါတယ္။ အေမ့ကို မေပးခဲ့ရတဲ့ သမီးရဲ႕ ေမတၱာ
ေတြကိုလည္း ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဒီလို အေတြးေတြကို ေတြးရင္း ကၽြန္မ အေတာ္ၾကာေအာင္ ငိုျပီးမွ အေမ့ကို တစ္ခါမွ မေျပာ
ဘူးတဲ့ စကားေလး တစ္ခြန္းကို ေျပာဘို႕ သတိရခဲ့ပါတယ္။ သတိရရခ်င္း ကၽြန္မ အေမ့ကို ၾကည့္ျပီး ေျပာလိုက္ပါတယ္။

"အေမ.....သမီးလည္း အေမ့ကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္။ "

သားသမီးတိုင္းမိဘမ်ားကိုမွန္ကန္စြာခ်စ္တတ္ၾကပါေစ႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕ၿဖိဳးဇာနည္႕႕႕႕႕ည႕႕႕႕႕၉း၀၅တိတိ

1

ခ်စ္ရပါေသာေမေမသို႔ေမြးေန႔ဆုေတာင္း

Posted by ၿဖိဳးဇာနည္ on Monday, March 09, 2009 in
ခ်စ္ရပါေသာေမေမသို႔ေမြးေန႔ဆုေတာင္း

မေန႔ကကၽြန္ေတာ္postအသစ္မတင္ၿဖစ္ခ႔ဲဘူး။အေၾကာင္းရင္းကေတာ႔ကၽြန္ေတာ္႔ရ႔ဲခ်စ္လွစြာေမြးသမိခင္ခ်စ္ေမေမရ႔ဲ၄၇ႏွစ္ေၿမာက္
ေမြးေန႔ၿဖစ္ေနလို႔ပါ။ကၽြန္ေတာ္တစ္ေနကုန္မအားပဲေနခ႔ဲပါတယ္။မအားေအာင္ေသခ်ာလုပ္ယူခ႔ဲတာပါ။ကၽြန္ေတာ္႔ရ႕ဲခ်စ္လွစြာေသာခ်စ္
ေမေမရ႕ဲေမြးေန႔မွာကၽြန္ေတာ္ဟာ ေမေမ႔ ရ႕ဲအနားမွာပဲတေနကုန္ေနေပးမယ္ဆိုတ႔ဲရည္ရြယ္ခ်က္ကေလးန႔ဲတစ္ေနကုန္ ေမေမ႔ ရ႕ဲ
နံေဘးမွာပဲကၽြန္ေတာ္ပီတိေတြန႔ဲအတူရွိေနခ႔ဲပါတယ္။ခ်စ္ ေဖေဖ ခ်စ္ေမေမ တို႔န႔ဲအတူ ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္မိသားစုသံုးေယာက္ရ႕ဲ
ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာအတိၿပီးေသာေန႔ေလးတစ္ေန႔ကိုကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုသံုးေယာက္ စံုလင္စြာန႔ဲဖန္တီးနိုင္ခ႔ဲၾကပါတယ္။
ဒီေန႔ေလးမွာပဲကၽြန္ေတာ္ေၿပာၿပလို႔မတတ္နိုင္တ႔ဲေပ်ာ္ရႊင္မႈေလးေတြကိုပါရရွိခ႔ဲရပါတယ္။လံုးဝထင္မွတ္မထားတ႔ဲဝမ္းသာမႈေလးေတြ
ဟာမထင္မွတ္ပဲတစ္ခုၿပီးတစ္ခုတိုက္ဆိုင္စြာန႔ဲပဲ ေမေမ႔ ရ႕ဲေမြးေန႔ေလးမွာေရာက္ရွိလာခ႔ဲပါတယ္။အတိုင္းမသိကိုဝမ္းသာၾကည္ႏူးခ႔ဲရ
တ႔ဲေန႔ေလးတစ္ေန႔ပါပဲ။ေမေမ႔ ရ႕ဲအခုေမြးေန႔ေလးဟာေမြးေန႔ေမြးရက္ပါအကုန္လံုးတိုက္ဆိုင္ေနခ႔ဲတာေၾကာင္႔ပိုၿပီးၿပည္႔စံုေနခ႔ဲပါတယ္။
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲကၽြန္ေတာ္႔ ေမေမ ရ႕ဲေမြးေန႔ၿဖစ္တ႔ဲ မတ္လ(၈)ရက္ေန႔ဟာ International Women's Day
ၿဖစ္ေနခ႔ဲပါတယ္။အဲဒီလိုတိုက္ဆိုင္မွန္းကၽြန္ေတာ္႔တို႔မိသားစု ေမ႔ေမ႔ ရ႕ဲေမြးေန႔ေလးမွာမသိခ႔ဲၾကပါဘူး။ဒီေန႔(အခု)မွသာကၽြန္ေတာ္
မိုးေသာက္(ရွမ္းေလ)ရ႔ဲblogေလးကိုဝင္လည္ရင္းန႔ဲသိလိုက္ရတာပါ။မေန႔ကသာသိခ႔ဲမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုေတာ္ေတာ္
ေလးေပွ်ာ္ရႊင္မႈဒီဂရီေတြပိုၿမင္႔တတ္လာၾကမွာေသခ်ာပါတယ္။အခုေတာင္ ေမေမ တို႔မသိၾကေသးပါဘူး။ကၽြန္ေတာ္ဒီpostေလးကိုေရး
ၿပီးမွပဲ ေမေမ န႔ဲ ေဖေဖ ကိုသြားေၿပာၿပလိုက္အံုးမယ္။အံ႔ၾသသြားၾကမွာေသခ်ာပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္ဒီblogကေလးကေနပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ရ႕ဲခ်စ္
ရပါေသာ ေမေမ႔ ေမြးေန႔ေလးကိုထပ္မံဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

မတ္လ(၈)ရက္ေန႔မွာက်ေရာက္ေသာကၽြန္ေတာ္႔ရ႕ဲခ်စ္လွစြာေသာခ်စ္ ေမေမ ရ႕ဲ ၄၇ ႏွစ္ေၿမာက္ေမြးေန႔မွစ၍ခ်စ္ေမေမသည္
စိတ္ခ်မ္းသာကိုယ္က်န္းမာစြာၿဖင္႔သည္အသက္၁၂၀တိုင္တိုင္ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုေလးႏွင္႔အတူေပ်ာ္ရႊင္စြာၿဖင္႔လိုတိုင္းတ
ရနိုင္ေသာဘဝကိုပိုင္ဆိုင္နိုင္ပါေစသားးးးးးးးးးး



ေမေမ႔ကိုအသက္တမွ်ခ်စ္ရပါေသာသားေလး႕႕႕ၿဖိဳးဇာနည္

1

တရားခံဘယ္သူလဲ

Posted by ၿဖိဳးဇာနည္ on Friday, February 27, 2009 in
တရားခံဘယ္သူလဲ

တစ္ေန႕က mail ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပို႔ေပးမွသိရတဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ အျဖစ္အပ်က္ကေလးပါ။

လြန္ခဲ႕တဲ႕ (၁၀) ႏွစ္ေလာက္ကတဲ႕ ျမီဳ႕ေလးတစ္ျမီဳ႕မွာ သားအမိသံုးေယာက္ေနၾက သတဲ႕။ အေဖကေတာ႕မရွိေတာ႕ဘူးတဲ႕။ သားကေလးက (၈) ႏွစ္သားေလး။ သမီးေလးက (၆)လတဲ႕။

ခ်ဳိ႕တဲ႕ၾကေတာ႕ တစ္ေန႕စားဖို႕ကိုတစ္ေန႕လုပ္ရတယ္တဲ႕။ အေမလုပ္သူက မနက္ တစ္ခါ ေစ်းသြားေရာင္း၊ ျပန္လာရင္ဆန္ေလးဆီေလး၀ယ္လာျပီး မြန္းလဲြပိုင္းေလာက္ဆိုရင္တစ္ေခါက္ျပန္ထြက္ရတယ္ဆိုပဲ။ ေစ်းေရာင္းတယ္ဆိုတာကလည္း အရပ္ထဲမွာလည္ျပီးေရာင္းရတာကိုး။

အေမလုပ္သူေစ်းသြားေရာင္းခ်ိန္မွာ သားကေလးက ထမင္း၊ဟင္းခ်က္ထားတယ္တဲ႕။ ညီမေလးကိုလည္း ထိန္းရင္းေပါ႕။ ခိုင္းတာကိုမလုပ္ထားရင္လည္း အေသတီးခံရတယ္တဲ႔။

တစ္ေန႕ေတာ႕ အေမလုပ္သူ ေစ်းသြားေရာင္းခါနီးမွာ သားေလးက "အေမ သားဒီေန႕ဘာ ဟင္းခ်က္ထားရမလဲလို႕ေမးေနက်အတိုင္းေမးလုိက္သတဲ႕"

အဲဒီမွာအေမလုပ္သူက ရုတ္တရက္ ကေလးကိုေနာက္လုိက္သတဲ႕။ "သားရယ္ အေမတို႕မွာ ွခ်က္စရာဘာမွ မရွိတာကြယ္၊ အေမျပန္လာမွ ခ်က္ရမွာေပါ႕၊ သားခ်က္ခ်င္ရင္ ညီမေလးကိုခ်က္ထားလိုက္ေပါ႕" လို႕ ေျပာလိုက္သတဲ႕။ အဲဒီမွာ ကေလးကလည္း အဟုတ္ၾကီးမွတ္ျပီးေတာ႕ လုပ္ထားတာေပါ႕။

ညေန အေမလုပ္သူျပန္လာေတာ႕ ညီမေလးကို ဆႏြင္းနဲ႕၊ မဆလာနဲ႕ က်က်နန နယ္ျပီးခ်က္ထားတဲ႕သားလုပ္သူကိုေတြ႕ရေတာ႕တာေပါ႕။ သားကေလးကလည္း မ်က္ရည္ရြဲလည္း ႏွင္႕ တုန္တုန္ယင္ယင္ျဖစ္ေနတာတဲ႕။ အေမလုပ္တဲ႕သူကို ဘာျပန္ေျပာျပလည္းဆိုေတာ႕ "ေမေမရယ္ ေမေမခ်က္ခိုင္းလို႕သာ ခ်က္ရတာ၊ ညီမေလးကေလ ငုိလုိက္တာ အရမ္းပဲ တဲ႕၊ သားလည္း ညီမေလးနဲ႕ ေရာျပီးငိုလိုက္ရတာ" တဲ႕။ အဲဒီအခ်ိန္မွာသားကေလးက အရမ္းလန္႕ေနျပီတဲ႕။ မေအလုပ္သူလည္း ဒီေတာ႕မွ ယူၾကံဳးမရျဖစ္ျပီး အရူးမီး၀ိုင္းျဖစ္ေနတာေပါ႕။

ေနာက္ေတာ႕ ကေလး ကို ျပဳျပင္ေရးေက်ာင္းကိုပို႕လုိက္ၾကပါတယ္။ ဘာဘဲေျပာေျပာသူက လူသတ္သမားျဖစ္သြားျပီကိုး။ ကေလးက စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာလည္း အမ်ားၾကီး ခ်ဳိ႕ယြင္းသြားတယ္တဲ႕။ အဲဒီကေနျပီးေတာ႕ သူ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး၊ ခုေတာ႕ Uni ေတာင္ေရာက္ေနပါျပီတဲ႕။ ဒါေပမဲ႕ သူ႕မွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႕ပတ္သက္ျပီးေတာ႕ အမ်ားၾကီး ရုန္းကန္ရင္ဆိုင္ေနရဆဲပါတဲ႕။

ကြ်န္ေတာ္ေလ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ၾကားလိုက္ရေတာ႕ ဘာစကားမွမေျပာႏိုင္ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီကေလးကိုသနားတာေရာ၊ ဘာကိုေဒါသထြက္လို႕ထြက္တာမွန္းေတာင္ ကိုယ္႕ကုိကိုယ္မသိတဲ႕ ေဒါသတစ္မ်ဳိးလဲ ထြက္မိပါတယ္ဗ်ာ။ တကယ္ပါပဲ။
ၿဖိဳးဇာနည္႕႕႕ည႕႕႕၇း၀၅တိတိ

0

နီးကပ္ေလမွုန္ဝါးေလ

Posted by ၿဖိဳးဇာနည္ on Friday, January 09, 2009 in
နီးကပ္ေလ မႈန္ဝါးေလ
ရင္းႏွီးလြန္းလို႔၊ နီးကပ္လြန္းလို႔ ဂရုစိုက္မႈေတြ နည္းသြားတယ္၊ အာရံုစိုက္မႈ နည္းသြားတယ္။ ၾကာေတာ့ ဒါဟာ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ ျဖစ္လာတယ္။ လွ်စ္လွ်ဴရွဴမႈေတြ မ်ားလာခဲ့တယ္။

ၾကာေတာ့ ဒါေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အက်င့္စရိုက္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လွ်စ္လွ်ဴရွဴမႈက ရင္းႏွီးသူေတြကို ထိခိုက္နာက်င္ေစခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကို နာက်င္ေစခဲ့ျပန္တယ္။

"မိဘေတြကို မၾကည့္ဘဲ၊ မိဘေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုကိုလည္း မၾကည့္ဘဲ သူတို႔ရဲ႕ရုပ္ပံုကို ဆဲြခိုင္းၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သင္ဆဲြႏိုင္ပါသလား?"

ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ း

အေမရဲ႕မ်က္ခြံက အရစ္ပါလား? မပါဘူးလား?
အေဖရဲ႕နားခင္က ထူသလား? ပါးသလား?
အေမမ်က္ႏွာေပၚက အရစ္ေၾကာင္းေတြ နည္းသလား? မ်ားသလား?
အေဖနဖူးေပၚက အရစ္ေၾကာင္း ဘယ္ႏွေၾကာင္းရွိသလဲ?
အေမရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာ မဲွ႔ဘယ္ႏွလံုးရွိသလဲ?
အေဖရဲ႕ မ်က္ခံုးေမြးက ထူသလား? ပါးသလား?

မ်က္စိမွိတ္ျပီး ေသခ်ာထပ္ျပန္ စဥ္းစားၾကည့္ပါ း

ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီ လွမ္းလာတဲ့ အေဖ၊ အေမတို႔ရဲ႕ ပံုစံအမႈအရာက ဘယ္လိုလဲ?
ေနာက္ျပန္လွည့္သြားတဲ့ အေဖ၊ အေမတို႔ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာပံုစံက ဘယ္လိုပံုစံမ်ဳိးလဲ?
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကေန အခုၾကီးလာတဲ့အထိ အေဖ၊ အေမတို႔ရဲ႕ အမႈအရာနဲ႔ ပံုရိပ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ျပီလဲ?
အိမ္အလုပ္ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ေနတဲ့ အေမ့ပံုရိပ္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၾကည့္ႏိုင္စြမ္းရွိခဲ့လား?
အျပင္ထြက္ အလုပ္လုပ္မယ့္ အေဖရဲ႕ပံုစံကို ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ သတိထား ၾကည့္ခဲ့မိလား?

ဒီအရာေတြကို အခုမွ စဥ္းစားမိၾကတယ္ မဟုတ္လား?
ပိုရင္းႏွီးေလ၊ ပိုနီးကပ္ေလ အျမင္ေတြက ေဝဝါးေလပါပဲ!
ရင္းႏွီးလြန္းတယ္ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ ဂရုစိုက္မႈက သူစိမ္းဆန္ခဲ့ရတယ္။

"မိဘေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၾကီးျပင္းခဲ့တာကို မွတ္ထားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က မိဘေတြ အုိမင္းသြားတာကို မွတ္ဖို႔ ေမ့ေနခဲ့တယ္"

လူၾကီးတစ္ဦးက ေျပာခဲ့ပါတယ္။ (၄၁)ႏွစ္ သူအိမ္ေထာင္က်စဥ္က အေဝးမွာေနတဲ့ မိဘေတြကို မဖိတ္ေခၚႏိုင္ခဲ့လို႔ မိဘပံုေတြကို ဆဲြျပီး သတိတရနဲ႔ နံရံမွာ ခ်ိတ္ဆဲြဖို႔ စဥ္းစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ လၾကာတဲ့အထိ ပံုဆဲြခဲတံကိုပဲ ကိုင္ျပီး ဘာပံုမွ ဆဲြမထြက္ခဲ့ဘူး။ သူ႔ရဲ႕အေတြးထဲမွာ မိဘတို႔ရဲ႕ပံုရိပ္က ၾကည္လင္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ မ်က္လံုး၊ မ်က္ႏွာအေနအထား၊ အၾကည့္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေတာ့ အျမင္မွာ မႈန္ဝါးဝါးျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူပံုမဆဲြႏိုင္တာျဖစ္တယ္။

အသက္ (၂ဝ) မတိုင္ခင္က မိဘေတြနဲ႔ပဲ သူေနခဲ့တယ္။ အႏွစ္ (၂ဝ)လံုးလံုး ဒီေလာက္ပူးပူးကပ္ကပ္၊ ဒီေလာက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေနခဲ့ေပမယ့္ စိမ္းေနခဲ့တယ္၊ မႈန္ဝါးေနခဲ့ရတယ္။

မိဘေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုေတာင္ ပံုစံမေဖာ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စိမ္းခဲ့တယ္။
မိဘေတြရဲ႕ ရုပ္ပံုကိုေတာင္ ဆက္စပ္ပံုေဖာ္လို႔ မရႏိုင္ေအာင္ မႈန္ဝါးခဲ့တယ္။

ဒီ့အတြက္ သူႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ခံစားခဲ့ရတယ္။ သားသမီး သံုးေယာက္ရမွ ကေလးေတြရဲ႕ ၾကီးျပင္းရာတစ္ေလွ်ာက္မွာ အေဖာ္လုပ္ရင္း ခံစားမႈေတြကို ေလွ်ာ့ခဲ့ရတယ္။

ဒီႏွစ္အေတာအတြင္းမွာမွ အဲဒီလူၾကီးရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္တစ္ခ်ဳိ႕ခဲြျပီး အေမ့အိမ္ကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ခဲ့တယ္။ အေမဆံပင္ကို ေဆးဆိုးေပးတယ္။ အေမ ငိုက္ေနတဲ့အခ်ိန္ အေမ့ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ခဲ့မိတယ္။ အေမ့ရဲ႕ပံုရိပ္ကို ကြ်န္ေတာ႔္ရဲ႕ မ်က္စိထဲ၊ ဦးေႏွာက္ထဲ၊ ႏွလံုးသားထဲ၊ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕ အသိထဲ စြဲစဲြျမဲျမဲ မွတ္ထားခဲ့တယ္။

ႏုပ်ဳိစဥ္က အေမရဲ႕ပံုရိပ္နဲ႔ အခုလက္ရွိ ပံုရိပ္ကို ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္မ်က္ရည္ စုိ႔မိတယ္။ လူတိုင္း၊ သားသမီးတိုင္းကို အေမက သူ႔ရဲ႕ႏုပ်ဳိတဲ့အရြယ္နဲ႔ စေတးခံျပီး ၾကီးျပင္းလာတဲ့အထိ ႏွစ္ခ်ီၾကာေအာင္ ျပဳစုေကြ်းေမြးခဲ့ပါတယ္။

မိဘေတြနဲ႔ ေဝးကြာတဲ့အခ်ိန္ ပူပန္စိတ္၊ လြမ္းဆြတ္စိတ္ေတြ ရွိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိဘေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ၾကီးျပင္းခဲ့တာကို မွတ္သားေနခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔က မိဘေတြ အိုမင္းသြားတာကို မွတ္သားဖို႔ ေမ့ေနခဲ့ၾကတယ္။

ဒီစာစုေလးကိုကၽြန္ေတာ္ေရးထားတာမဟုတ္ပါဘူး။မနိုင္းနိုင္းဘာသာၿပန္ထားတာေလးကိုအရမ္းႏွစ္သက္မိလို႔
နဲနဲၿဖည္႔စြက္ၿပီးၿပန္လည္မွ်ေဝေပးလိုက္ရၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။ေက်းဇူးပါမနိုင္းနိုင္းေရ.............
ၿဖိဳးဇာနည္....ည..၇း၀၅တိတိ

0

အေမအိုမ်ားအတြက္

Posted by ၿဖိဳးဇာနည္ on Wednesday, December 10, 2008 in
“ငါအိုသြားတဲ့အခါ”
ငါအိုသြားတဲ့အခါ ငါဟာ အရင္က ငါမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ငါ႔ကို နားလည္ေပးပါ၊ စိတ္ရွည္ရွည္ထား ဆက္ဆံေပးပါ။

ခ်ိနဲ႔နဲ႔လက္ေတြနဲ႔ ထမင္းဟင္းေတြ အကၤ်ီေပၚ ေလာင္းမိတဲ့အခါ၊ ဖိနပ္ၾကိဳးေတြ ခ်ည္ဖို႔ေမ့သြားတဲ့အခါ၊ ငါ့ကို မရြံပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါသင္ေပးခဲ့တာေတြကို ေက်းဇူးျပဳျပီး သတိရေပးပါ။

အပ္ေၾကာင္းထပ္မက ေျပာဖူးတဲ့ စကားေတြကို ငါျပန္ေျပာမိတဲ့အခါ စကားမျဖတ္ဘဲ ေက်းဇူးျပဳျပီး နားေထာင္ေပးပါ၊ ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ရာ၀င္တိုင္း တစ္ေထာင့္တည ပံုျပင္ေတြကို မရိုးေအာင္ ေျပာရင္း ငါေခ်ာ့သိပ္ခဲ့ဖူးတာေတြကို သတိရေပးပါ။

မလႈပ္မရွားနိုင္လို႔ ေရခ်ဳိးဖုိ႔ အကူအညီ လိုတဲ့အခါ ငါ့ကိုမျငိဳျငင္ပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ေခ်ာ့တစ္လွည့္ ေျခာက္တစ္ခါ ေရခ်ဳိးေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ပံုရိပ္ေလးကို ျမင္ေယာင္ေပးပါ။

ေခတ္သစ္၊ နည္းပညာသစ္ေတြကို မသိနားမလည္ခဲ့ရင္ ငါ့ကိုမေလွာင္ပါနဲ႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းက “ဘာေၾကာင့္”ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းတိုင္းကို စိတ္ရွည္စြာ ငါျပန္ေျဖခဲ့တာကို သတိရေပးပါ။

စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါ ႏြမ္းလ်ျပီး လမ္းမေလ်ာက္နိုင္တဲ့အခါ ခြန္အားပါတဲ့ လက္တစ္စံုနဲ႔ ငါကုိကူတဲြေပးပါ၊ လမ္းေလ်ာက္သင္စ အရြယ္တုန္းက တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းေလ်ာက္က်င္႔ေပးခဲ့ ဖူးတာကို ေက်းဇူးျပဳျပီး သတိရေပးပါ။

အသက္ၾကီးလာလို႔ စကားေျပာရာမွာ ေရွ႕ေနာက္မညီဘဲ အေၾကာင္းအရာ ေတြကို ငါေမ့သြားတဲ့အခါ အခ်ိန္ေပးျပီး စဥ္းစားခြင့္ေပးပါ၊ စကားအေၾကာင္းအရာေတြက ငါ့အတြက္ အေရးမၾကီးပါဘူး။ ေဘးကေန ငါေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ေပးရင္ ေက်နပ္ပါျပီ။

တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ အိုစာသြားတဲ့ ငါ့ကိုၾကည့္ျပီး ၀မ္းမနည္းပါနဲ႔၊ နားလည္ေပးပါ အားေပးပါ၊ အရင္တုန္းက လူ႔ဘ၀ တက္လမ္းအတြက္ ငါလမ္းညႊန္ခဲ့သလို အခုအခ်ိန္မွာ ငါ့ဘ၀ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေတြအတြက္ အေဖာ္ျပဳေပးပါ။ အခ်စ္နဲ႔ ေအးမွ်မႈေတြကို ငါျပံဳးျပံဳးေလး လက္ခံမွာပါ။ အဲဒီအျပံဳးေတြထဲမွာ မဆံုးတဲ့ ငါ့ေမတၲာေတြ ေတြ႔ရမွာပါ။
မနိုင္းနိုင္းဘာသာၿပန္သည္
ေလးစားစြာၿဖင္႔.....ၿဖိဳးဇာနည္...ည...၅း၄၅တိတိ

0

ေဖေဖ႔အေၿဖ

Posted by ၿဖိဳးဇာနည္ on Friday, November 14, 2008 in

glitter-graphics.com
သူ ေလးႏွစ္သားအရြယ္တုန္းက မေတာ္တဆ ခဲမွန္လို႔ မ်က္လံုးတစ္လံုး တိမ္စဲြခဲ့ရတယ္။ ခဲမွန္စက ေသြးေတြတရေဟာ ထြက္လို႔ ေဆး႐ံုတက္ခဲ့ေပမယ့္ ဆရာဝန္က အေကာင္းပကတိ ျဖစ္ေအာင္ ျပန္ကုလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုျပီး ေဆးတစ္ခ်ဳိ႔ပဲေပးခဲ့တယ္။

ဒါကို အေဖက လက္မေလွ်ာ့ဘူး။ သူ႔ကို ခ်ီပုိးျပီး ျမိဳ႔ေပၚက အေကာင္းဆံုး မ်က္စိအထူးကုဆီ သြားျပခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာဝန္ရဲ႕ ကုလို႔မရေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ စကားက အေဖ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ရိုက္ခ်ဳိးလိုက္ျပန္တယ္။ ဝမ္းနည္းမႈကို မခံရပ္ႏိုင္တဲ့အဆံုး အေဖ ငိုခဲ့တယ္။ ဘာကိုမွ ေသခ်ာနားမလည္ေသးတဲ့ အရြယ္မို႔ အေဖဘာေၾကာင့္ငိုမွန္း သူမသိခဲ့ဘူး။

သူ၆ႏွစ္အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ညာမ်က္လံုးက တစစျဖဴလာခဲ့တယ္။ “အေဖ...ဘာျဖစ္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုး တစ္လံုးက ျဖဴေနရတာလဲ” လို႔ ေမးတဲ့အေမးကို အေဖျပန္မေျဖႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သားဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး မ်က္လံုးတစ္လံုးတည္းနဲ႔ပဲ ျပီးဆံုးရေတာ့မယ္၊ ဘာပဲလုပ္လုပ္ တစ္ျခားလူေတြထက္ ပိုခက္ခဲမယ္ဆိုတာ အေဖသိခဲ့တယ္။

အေဖက လိပ္သည္းေက်ာက္ တင္ပို႔ေရာင္းခ်တဲ့ စက္ရံုမွာ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္က ေက်ာက္ေတြကို ကားေပၚတင္ရင္း မေတာ္တဆ ဝန္ခ်ီစက္ၾကိဳး ျပတ္သြားခဲ့တယ္။ ေျမျပင္ေပၚကို အရွိန္နဲ႔က်လာတဲ့ ေက်ာက္ေတြကေန ေက်ာက္ခဲအေသးအမႊားတစ္ခ်ဳိ႔က ေသနတ္ထိပ္က က်ည္ဆံလိုပဲ အေဖ့ဆီ ေျပးဝင္လာခဲ့တယ္။ အေဖ ကာကြယ္ခ်ိန္ မရလိုက္ဘူး။ ေက်ာက္ခဲတစ္ခ်ဳိ႔ အေဖမ်က္လံုးကို ထိသြားခဲ့တယ္။ ဒဏ္ရာေသးေပမယ့္ ကုသဖို႔ကို အေဖျငင္းဆန္ခ့ဲျပီး အေလွ်ာ္ေပးတဲ့ ကုသခကိုပဲ ယူမယ္လို႔ အေဖေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ ေမးေတာ့ အဲဒီကုသခနဲ႔ သားကို မ်က္လံုးတုတစ္ခု တပ္ဆင္ေပးခ်င္လို႔လုိ႔ အေဖက ဆိုပါတယ္။ အေဖရဲ႕ေတာင္းဆိုခ်က္ကို စစခ်င္းမွာ တစ္ဖက္က လက္မခံႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ အေဖရဲ႕ ေတာင့္ခံမႈေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာ ဝန္ခံခ်က္လက္မွတ္ ေရးထိုးျပီး လိုက္ေလွ်ာခဲ့တယ္။ ကုလို႔ရႏိုင္ရက္နဲ႔ မကုဘဲ ျငင္းခဲ့တဲ့အေဖကို လူေတြက ႐ူးသြားျပီလို႔ ထင္ၾကေပမယ့္ အေဖဂရုမစိုက္ခဲ့ဘူး။

အႏွစ္ ၂ဝလြန္ျပီးတဲ့ေနာက္ ကုမၸဏီ အေသးေလးတစ္ခု အေဖပိုင္ခဲ့တယ္။ လူေတြက အေဖ့ကို “မ်က္တစ္လံုး”လို႔ ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ သားက ခန္႔ခန္႔ေခ်ာေခ်ာနဲ႔ အေၾကာင္းမသိရင္ မ်က္စိတစ္ဖက္ ကန္းေနမွန္းေတာင္ မသိႏိုင္ပါဘူး။

သားရဲ႕မဂၤလာပဲြမွာ လူေတြက သတုိ႔သမီးကို “မ်က္လံုးတစ္လံုးပဲ ရွိတဲ့သူ႔ကို ဘာျဖစ္လို႔ ယူသလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ သတို႔သမီးက “မ်က္လံုးတစ္လံုးပဲ ရွိေပမယ့္ သာမန္လူေတြထက္ သူပိုရက္ေရာတယ္” လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

သားရဲ႕ မဂၤလာပဲြမွာ အေဖက အေပ်ာ္လြန္ျပီး မူးေနပါျပီ။
ကြယ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးကို ထိုးျပီး အေဖက “ကြ်န္ေတာ္ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီမ်က္လံုးကို မကုခဲ့တာလဲ သိလား? သားငယ္ငယ္က သူ႔မ်က္လံုးတစ္ဖက္ ဘာေၾကာင္ ့ျဖဴေနရတာလဲလို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို မၾကာခဏ ေမးခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေျဖဖို႔ အေျဖမရွိခဲ့ဘူး။ ဒီမ်က္လံုးၾကီး ကန္းသြားမွ သားကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေျဖႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေဖေဖရဲ႕ မ်က္လံုးလည္း ျဖဴေနပါတယ္သား.. ဒါမ်ဳိး႐ိုးေၾကာင့္ပါလို႔”
မဂၤလာခန္းမတစ္ခုလံုး အပ္က်သံေတာင္ မၾကားရေအာင္ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့တယ္။


ဖခင္ဆိုတာ ေတာင္တစ္လံုးနဲ႔တူတယ္။ တည္ၾကည္ခံ့ညား ၾကီးျမင့္တယ္။ အခက္အခဲေတြကို ေရွ႕ကေန ကာကြယ္တားဆီးေပးတယ္။

ဖခင္ဆုိတာ မစီးဆင္းတဲ့ ေရတစ္အိုင္နဲ႔တူတယ္။ ရင္ထဲက သူ႔ေမတၱာကို မဖြင့္လွစ္ျပတတ္ဘူး။

ဖခင္ဆိုတာ လက္တစ္စံုပါ။ အဲဒီလက္တစ္စံုနဲ႔ သားသမီးေတြကို ေဖးမျပီး ေႏြ၊ မုိး၊ ေဆာင္းအတူ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္။

ဖခင္ဆိုတာ မ်က္ရည္တစ္စက္။ အၾကင္နာေမတၱာေတြနဲ႔ ထုပ္ပိုးထားတဲ့ မ်က္ရည္တစ္စက္ျဖစ္တယ္။

ေလးစားစြာၿဖင္႔..ၿဖိဳးဇာနည္..ည၆း၃၀တိတိ



0

ေ႐ွ႕ေနရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာသား

Posted by ၿဖိဳးဇာနည္ on Thursday, November 13, 2008 in
ေ႐ွ႕ေနရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာသား

glitter-graphics.com
ကြ်န္ေတာ့္အေဖက လူတိုင္းေလးစားအားက်တဲ့ ေ႐ွ႕ေနတစ္ဦးေပါ့။

အေဖက နာမည္ၾကီးေ႐ွ႕ေနတစ္ဦးျဖစ္သလို အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ဥပေဒကိုလည္း တတ္ကြ်မ္းသူျဖစ္တယ္။ အေဖ ေ႐ွ႔ေနလိုက္ေပးရတဲ့သူေတြက ကုမၸဏီၾကီးေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ အေဖ့ဝင္ေငြ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းခဲ့တယ္။ ဒါတင္မကဘူး... အေဖဟာ တစ္ပတ္တစ္ခါ လူငယ္ထိန္းသိမ္းေရး စခန္းမွာ စာသြားသင္တတ္ေသးတယ္။ ေအာင္စာရင္းထြက္တိုင္း ေအာင္စာရင္းမွာ အထိန္းသိမ္းခံ လူငယ္ေတြရဲ႕ နာမည္မပါမွာကို အေဖ စိုးရိမ္တတ္ခဲ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္က အေဖရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာသား၊ လက္ေပၚတင္ျပီး ဖူးဖူးမႈတ္ရေလာက္ေအာင္ ခ်စ္တဲ့ သားေပါ့။ အေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို ပ်က္ဆီးေလာက္တဲ့ထိ အလိုမလုိက္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္လိုခ်င္တာ ဘာမဆို ေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ခမ္းနားဝင့္ထည္တဲ့ အိမ္ၾကီးတစ္လံုးရွိတယ္။ အေဖ့စာၾကည့္ခန္းက အေရာင္ရင့္ရင့္ ပရိေဘာဂေတြနဲ႔ လုပ္ထားတယ္။ စာအုပ္စင္ေတြ၊ နံရံေတြ၊ စာၾကည့္စားပဲြၾကီးေတြလည္း အေရာင္ရင့္ရင့္ပဲ။ စာၾကည့္စားပဲြေပၚမွာ ေ႐ွးဆန္တဲ့ မီးအိမ္ေတြ တင္ထားတယ္။ အေဖက ညတိုင္း စာၾကည့္ခန္းထဲမွာ အလုပ္လုပ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္က အဲဒီစာၾကည့္ခန္းထဲ မၾကာခဏ ဝင္ကစားတတ္တယ္။

တစ္ခါတေလ အေဖက သူလိုက္တဲ့အမႈေတြအေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ကို ေျပာျပတတ္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္မႈတိုင္းမွာ ဆင္ျခင္တံုတရားကို အျမဲထည့္ထားတတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အေဖရဲ႕ေတြးေခၚနည္းတစ္ခ်ဳိ႔ကို သင္ယူႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႐ွင္းလင္းျပတ္သားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ေတြးေခၚမႈတစ္ခ်ဳိ႔ေၾကာင့္ အတန္းထဲက ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ကြ်န္ေတာ့္ကို သေဘာက်ခဲ့ၾကတယ္။

အေဖရဲ႕စာၾကည့္ခန္းက စာအုပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။ စာအုပ္တစ္ဝက္က ဥေပေဒနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့စာျဖစ္ျပီး က်န္တစ္ဝက္က ရသစာေတြျဖစ္တယ္။ စာေတြမ်ားမ်ားဖတ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေဖအျမဲေျပာတယ္။ အေဖက မၾကာခဏ ျပည္ပခရီးေတြ ထြက္ရတာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ကေလးဘဝတည္းက ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ နာမည္ၾကီး ျပတိုက္ေတြကို ေရာက္ဖူးခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဥာဏ္ပညာနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ အေဖျပဳစု ပ်ဳိးေထာင္ေနတယ္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ခံစားမိခဲ့တယ္။ အရမ္းတံုးအတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကေတာင္ အေဖရဲ႕ဒီလို ဦးစားေပးသြန္သင္တဲ့ ပ်ဳိးေထာင္မႈေအာက္မွာ ထက္ျမက္လာႏိုင္တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။

ကြ်န္ေတာ္မႈလတန္းတုန္းက တစ္ေန႔မွာ ကစားရင္း ကြ်န္ေတာ္ေျခေခ်ာ္လဲက်ျပီး ေခါင္းကဲြသြားခဲ့တယ္။ အတန္းပိုင္ဆရာက အေဖကိုဖုန္းဆက္လိုက္လို႔ အေဖခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အေဖ့ရဲ႕ ကားအနက္ၾကီး ကစားကြင္းအထိ ေမာင္းဝင္လာခဲ့တယ္။ အေဖနဲ႔ ဒါ႐ိုင္ဘာဆင္းလာျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကိုေပြ႔ခ်ီၾကတယ္။ အနက္ေရာင္ ဝတ္စံုအျပည့္နဲ႔ ဒါ႐ိုင္ဘာကိုၾကည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ဝင့္ၾကြားမိတယ္။ ဒီလို အေဖတစ္ဦး ႐ွိရတာကိုလည္း ဂုဏ္ယူမိတယ္။

ကြ်န္ေတာ္အခု တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားၾကီး ျဖစ္ေနျပီ။ ဒါေၾကာင့္ တစ္လမွတစ္ပတ္ေလာက္ပဲ အေဖနဲ႔ ဆံုရေတာ့တယ္။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ခုမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေဖက ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ အပန္းေျဖဖို႔ ေခၚခဲ့တယ္။ အဲဒီပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္ၾကီးတစ္လံုးရွိေသးတယ္။

တစ္ညေန ေနဝင္ရီတေရာအခ်ိန္မွာ အေဖနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ကမ္းစပ္အတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ေက်ာက္ေဆာင္တစ္ခုမွာ အေဖခဏနားရင္း ကြ်န္ေတာ္ကို အခုတေလာ ေသဒဏ္အေပးခံရတဲ့ တရားခံတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို ေျပာျပတယ္။ “ေသဒဏ္” ေပးတာကို အေဖဆန္႔က်င္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အရင္က အရမ္းဆိုးခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေသဒဏ္ဆိုတာနဲ႔ အပ္ကိုေတာင္ မ မႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အင္အား မဲ့သြားတတ္တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေသဒဏ္ခ်ခံရသူ တစ္ခ်ဳိ႔က အေကာင္းဘက္ကို ျပဳျပင္သြားတာလဲရွိတယ္လို႔ အေဖက ေျပာျပတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က လူသားေတြအတြက္ တရားမွ်တမႈအေၾကာင္းေတြ အေဖကိုေမးေတာ့ ေလာကမွာ တရားမွ်တတာေတြ ရွိရမယ့္အျပင္ ခြင့္လြတ္ျခင္းေတြ ပိုရွိသင့္တယ္လို႔ အေဖကေျပာတယ္။

“အေဖတို႔ လုပ္ႏိုင္တဲ့ လုပ္ရပ္အေပၚ လူေတြခြင့္လြတ္နားလည္ႏိုင္ၾကမယ္လို႔ အေဖေမွ်ာ္လင့္တယ္”

လူေတြကို ေသမိန္႔ခ်ဖူးလားလို႔ တရားသူၾကီး လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့အေဖကို ကြ်န္ေတာ္ေမးလိုက္မိတယ္။ အေဖက “တစ္ခါ ခ်မွတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေသဒဏ္ေပးခံရသူက ပညာမဲ့တဲ့ တိုင္းရင္းသား လူငယ္တစ္ဦးျဖစ္တယ္။ ျမိဳ႔ေပၚတက္ အလုပ္ရွာတဲ့သူ႔ကို အလုပ္ရွင္က သူ႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံသားကတ္ကို သိမ္းထားလိုက္တယ္။ ဒါဟာ မျဖစ္သင့္ဘူး၊ တရားမဝင္ဘူး။ ဘယ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ တစ္ျခားသူရဲ႕ ႏိုင္ငံသားကတ္ကို သိမ္းခြင့္မရွိဘူး။ အလုပ္ရွင္က ကတ္သိမ္းျပီး အလုပ္ေတြကို မတရားခိုင္းတယ္။ ဒါကို သူက မခံမရပ္ႏိုင္ျပီး အလုပ္ရွင္ကို ရိုက္သတ္လိုက္မိတယ္။ အဲဒီတုန္းက အေဖက တရားသူၾကီး.. သူ႔ကို ေသဒဏ္ခ်မွတ္ခဲ့တယ္”

အေဖက ဆက္ျပီး “ ေသမိန္႔ခ်ခံရတဲ့ သူက မေသခင္မွာ ဘာသာတရားေတြ အရမ္းလုပ္တယ္။ အဘက္ဘက္ကၾကည့္ရင္ အေကာင္းဖက္ကို ေျပာင္းလာတဲ့သူ႔ကို အျပစ္ေပါ့ေလ်ာ့ေအာင္ အေဖ အထက္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္တင္ျပျပီး ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး”

“သူ ေသမိန္႔ခ်ခံရျပီးေနာက္ သူ႔အမ်ဳိးသမီး သားေလးတစ္ေယာက္ေမြးခဲ့တယ္။ သူ႔ကို ေထာင္ထဲမွာ အေဖသြားေတြ႔တုန္းက ေမြးကင္းစ ကေလးရဲ႕ ဓာတ္ပံုကိုထုတ္ျပခဲ့တယ္။ အေဖမဲ့သား ျဖစ္လာမယ့္ ကေလးကိုၾကည့္ျပီး အေဖစိတ္မေကာင္းခဲ့ဘူး။ အမွားကိုသိျပီး အျမင္မွန္လာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ေသမိန္႔ခ်လိုက္တဲ့အတြက္ အေဖအရမ္း ေနာင္တရခဲ့တယ္။ သူမေသခင္ သူ႔ဆီက စာတစ္ေစာင္ကို အေဖရခဲ့တယ္။ ဒီစာပဲ သား....”

အေဖက ေျပာေျပာဆိုဆို အဆင္သင့္ထည့္ထားပံုရတဲ့ ဝါက်င္က်င္ စာတစ္ေစာင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကမ္းေပးတယ္။ စာက ဒီလိုေရးထားပါတယ္။

တရားသူၾကီးခင္ဗ်ား...
ကြ်န္ေတာ္ အျပစ္ေပါ့ေအာင္ အဘက္ဘက္က ကူညီၾကိဳးစားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မၾကာခင္ ကြ်န္ေတာ္ေသရေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ တရားသူၾကီးရဲ႕ ေက်းဇူးကိုေတာ့ အျမဲမွတ္ထားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္သားေလးကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးပါလို႔ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခု ေတာင္းဆိုခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ ဆင္းရဲတဲ့ ပညာမဲ့ အသိုင္းအဝန္းကေန သူ႔ကို လြတ္ေျမာက္ေစခ်င္ပါတယ္။ သူ႔ကို ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေကာင္းမြန္တဲ့ ဥာဏ္ပညာေတြကို ခံယူေစခ်င္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းဆိုမႈကို ကူညီလက္ခံမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္လို မမွားသင့္တဲ့ အမွားေတြေၾကာင့္ ဘဝတစ္သက္ကို ေပးဆပ္ရတဲ့လူ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး”

စာဖတ္ျပီး အဲဒီအေဖမဲ့သားကို ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားသြားတယ္။

“ေဖေဖ အဲဒီကေလးေရာ” လို႔ အေဖကို ကြ်န္ေတာ္ေမးလိုက္ေတာ့တယ္။

“ေဖေဖ သူ႔ကို ေမြးစားလိုက္တယ္ သား” အေဖျပန္ေျဖတဲ့ စကားကို ကြ်န္ေတာ္ၾကားလိုက္မိစဥ္မွာ ကမာၻၾကီးဟာ အိုးထိန္းစက္လို ခ်ာခ်ာလည္သြားတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ခံစားလိုက္မိတယ္။

ဒီအေဖဟာ ကြ်န္ေတာ့္အေဖအရင္းမဟုတ္ဘူး... ကြ်န္ေတာ့္အေဖရင္းကို သတ္တဲ့ လူသတ္သမား... အေဖကို သတ္ရင္ သားက ကလဲ့စားေခ်ရမယ္.. သတ္သူ ေသေၾကး...

ထိုင္ရာကေန ကြ်န္ေတာ္ခ်က္ခ်င္း ခုန္ထလိုက္မိတယ္။ ကမ္းပါးေဘးမွာ ထိုင္ေနတဲ့အေဖ့ကို သာသာေလး တြန္းလိုက္႐ံုနဲ႔ ေခ်ာက္ထဲက်သြားႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ေမြးဖခင္ေတာင္ သူ႔ကို ေသမိန္႔ခ်ခဲ့သူကို ခြင့္လြတ္ႏိုင္ခဲ့ေသးတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ေဘးမွာ ထိုင္ေနသူက လူေကာင္းတစ္ဦးပါ။ ေသမိန္႔ခ်ခဲ့တဲ့ အမိန္႔အတြက္ ေနာင္တရေနသူတစ္ဦးပါ။ ကြ်န္ေတာ္ေမြးဖခင္က ေသမိန္႔ခ်ခံရျပီးေနာက္ အမွားကို သိျမင္ခဲ့ေပမယ့္ အျပစ္က မလြတ္ခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ ေလာကၾကီးရဲ႕အမွားျဖစ္တယ္။ ဒီလိုအမွားကို ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ျပန္က်ဴးလြန္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္မွာ အင္အားမရွိခဲ့ဘူး။ အမွားေတြကို ကြ်န္ေတာ္ထပ္ျပဳလုပ္ေနတယ္လို႔ ေမြးဖခင္သိခဲ့ရင္ ယူၾကံဳးမရျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္။

ညအေမွာင္က တေျဖးေျဖး ၾကီးစိုးလာခဲ့တယ္။ အေဖ့ေရွ႕မွာ ကြ်န္ေတာ္ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။
“ေဖေဖ.. ေမွာင္လာျပီ။ သားတို႔ ျပန္ၾကရေအာင္.. ေမေမေမွ်ာ္ေနေရာ့မယ္”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ သား... အေဖ့ကို ဒီေလာက္အလြယ္တကူ ခြင့္လြတ္လိမ့္မယ္လို႔ အေဖ မထင္ခဲ့ဘူး” အေဖထရပ္လိုက္တယ္။ အေဖပါးျပင္က မ်က္ရည္စက္ကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ျဖစ္ေအာင္ ေတြ႔လိုက္တယ္။

ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ အျမင္လည္း မ်က္ရည္ေတြေၾကာင့္ မႈန္ဝါးေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ အသံေတြက ၾကည္လင္ေနတယ္။

“ေဖေဖ.. သားဟာ ေဖေဖရဲ႕သားပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို လူလားေျမာက္ေအာင္ ေကြ်းေမြးခဲ့တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

ပင္လယ္ကေန တိုက္လာတဲ့ ေလၾကမ္းတစ္ခ်က္ေၾကာင့္ အေဖယိုင္နဲ႔နဲ႔ျဖစ္သြားတယ္။ အေဖ့ကို ကြ်န္ေတာ္ ေပြ႔ဖက္လိုက္တယ္။ လက္က်န္ေနက ပင္လယ္ထဲ ငုပ္လွ်ဳိးသြားခဲ့ပါျပီ။ ေသာင္ကမ္းစပ္မွာ အေဖနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္း.. အေရွ႕က မွိန္ျပျပ မီးေရာင္ဖက္ကို ေျခလွမ္းဦးတည္လိုက္ၾကတယ္။

ကိုယ့္ကိုယ္ ေသမိန္႔ခ်တ့ဲ လူတစ္ေယာက္ကို ခြင့္လြတ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ေသဆံုးသြားတဲ့ ေမြးဖခင္ကို ကြ်န္ေတာ္ဂုဏ္ယူမိတယ္။ ေကြ်းဖခင္ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ ဂုဏ္ယူမိတယ္။ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ကလဲ့စားေခ်ႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိေပမယ့္ ေလာကၾကီးကို အျပစ္လုပ္ခဲ့တဲ့ တရားခံတစ္ေယာက္ရဲ႕ သားကို လူလားေျမာက္ေအာင္ တာဝန္ယူေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကေရာ...? အရပ္ျမင့္ျမင့္မားမား၊ ခႏၶာကိုယ္ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ၾကီးျပင္းခဲ့ပါျပီ၊ ကြ်န္ေတာ္ရင့္က်က္ခဲ့ ပါျပီ။ ရင့္က်က္သူကမွ လူေတြကို ခြင့္လြတ္တတ္တယ္၊ ရင့္က်က္တဲ့ လူေတြကမွ ခြင့္လြတ္ျခင္းရဲ႕ေနာက္က ရလာတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းကို ခံစားတတ္တယ္။

အေဖ... ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ေမြးဖခင္ေရ.. ကြ်န္ေတာ္ ၾကီးျပင္းခဲ့ပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္လုပ္ခဲ့သမွ်ေတြအတြက္ အေဖဝမ္းသာဂုဏ္ယူပါေတာ့။ ေကာင္းကင္ တစ္ေနရာမွာ အေဖစိတ္ခ်လက္ခ် အနားယူ အိပ္စက္ပါေတာ့ကြယ္...

ၿဖိဳးဇာနည္....ည၇း၁၀တိတိ

ထိုင္ဝမ္မွာ တကယ္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို ေရးထားတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္လို႔ ဖတ္ရပါတယ္။ စာအုပ္တန္ဖိုးက ထိုင္ဝမ္ေငြ “၅ဝ” က်ပ္ပါ။ (ထိုင္ဝမ္မွာ ရိုးရိုးေခါက္ဆဲြတစ္ပဲြ ၃၅က်ပ္၊ ရိုးရိုး ထမင္းတစ္ပဲြ ၇၅က်ပ္)။ “၅ဝ” က်ပ္တန္ စာအုပ္ေလးနဲ႔ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ခြင့္လြတ္ျခင္းနဲ႔ သခၤန္းစာေတြကို ရခဲ့ပါတယ္။
nine nine sanay

0

ခြက္ပ႔ဲေလးတစ္လံုး

Posted by ၿဖိဳးဇာနည္ on Thursday, November 13, 2008 in

glitter-graphics.comဒီပံုျပင္ကို အဂၤလိပ္လို ဖတ္ဖူးသူလည္း ရွိၾကပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ဖူးသူလည္း ရွိေကာင္းရွိမယ္။ ခပ္ဆင္ဆင္ ဇာတ္လမ္းမ်ဳိးလည္း ရွိလိမ့္မယ္။ ဒါေပမ႔ဲကြ်န္ေတာ္ဖတ္ဖူးတာေလးကို ရင္ဘတ္နဲ႔ထပ္တူ ျပန္ခံစား လိုက္ပါတယ္။

အဘြားအိုတစ္ဦးဟာ တုန္ခ်ည့္ခ်ည့္လက္အစံုနဲ႔ အနားပဲ့ ပန္းကန္တစ္လံုးကို ေကာက္ယူလိုက္ျပီး သက္ျပင္းအခါခါ ခ်ေနမိတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ကစျပီး ေခြ်းမျဖစ္သူက ဒီအနားပဲ့ ပန္းကန္နဲ႔ပဲ အဘြားအိုကို ထမင္းထည့္ ေကြ်းခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ေကြ်းတဲ့ဟင္းက အခ်ဥ္တည္ထားတဲ့ ဟင္းရြက္တစ္ခ်ဳိ႕ျဖစ္ျပီး စားပဲြဝိုင္းမွာ ထမင္းအတူ မစားေစခဲ့ဘူး။ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္တိုင္း အဘြားအိုဟာ ကိုယ့္အခန္းထဲမွာ အဟာရမရွိတဲ့ အစာတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ အထီးက်န္မႈေတြကိုပဲ ဝါးမ်ဳိေနခဲ့ရတယ္။

ခ်ေကြ်းတဲ့အစာကို စားျပီးရင္ အဘြားအိုဟာ မျမင္မစမ္းနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ သြားျပီး ကိုယ္စားတဲ့ ခြက္ပဲ့ကို ေဆးေက်ာရျပန္တယ္။ ဒါဟာ အဘြားအိုရဲ႕ ေန႔စဥ္အလုပ္ျဖစ္တယ္။ ေခြ်းမက ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီခြက္ပဲ့ကို ေဆးေက်ာ မေပးခဲ့ဘူး။

“ေမေမ.. ဘြားဘြားက မ်က္စိလည္း မျမင္ေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔ပန္းကန္ကို ေဆးမေပးရတာလဲ။ ပဲ့ေနတဲ့ ပန္းကန္ကို ဘာျဖစ္လို႔ အသစ္မလဲေပးတာလဲ?”

အေမကို ေမးေနတဲ့ ေျမးမေလးရဲ႕ အသံကို အဘြားအို ၾကားလိုက္မိတယ္။

“ကေလးက ကေလးေနရာမွာေန။ အသက္ ၇ဝေက်ာ္ မ်က္စိေနတဲ့ အဘြားၾကီးကို အိမ္ေပၚ တင္ေကြ်းထားတာ မလံုေလာက္ေသးဘူးလား? သူစားတဲ့ခြက္ကို ငါက ေဆးေပးရဦးမွာလား? အဲဒီခြက္သံုးလို႔ ရေသးတာပဲ ဘာအသစ္လဲေနစရာ လိုလို႔လဲ။ အသစ္လဲေပးလို႔ မျမင္မစမ္းနဲ႔ က်ကဲြသြားရင္ ထပ္ဝယ္ေပးေနရဦးမယ္။ ပိုက္ဆံက အလကား ရတာမဟုတ္ဘူး” အသံျမင့္ျပီး ေျပာတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕စကားကို အဘြားအို အလြတ္ရလုနီးေနပါျပီ။ မ်က္စိေထာင့္က စိမ့္ထြက္လာတဲ့ မ်က္ရည္ကို အဘြားအို ပြတ္သုတ္လိုက္တယ္။

အဘြားအေပၚ ဆက္ဆံတဲ့ အေမရဲ႕အျပဳအမႈကို သမီးျဖစ္သူက မၾကည့္ခ်င္ေပမယ့္ ျပန္မေျပာရဲခဲ့ဘူး။ အိမ္မွာရွိတဲ့ သူေတြအားလံုး အေမ့စကားကို နာခံၾကရတယ္။ အေဖျဖစ္သူကလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ အေမ့မ်က္ႏွာ အရိပ္အကဲနဲ႔ ရွင္သန္ေနရသူျဖစ္တယ္။

ပန္းကန္ေဆးျပီး အျမင္အစမ္းနဲ႔ ကိုယ့္အခန္းထဲ အဘြားအို ျပန္ဝင္ခဲ့ျပီး ကုတင္ေပၚ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ေျမးမေလးက အဘြားေနာက္ လိုက္ဝင္လာျပီး “ ဘြားဘြား .. ေမေမကို မမုန္းဘူးလားဟင္” လို႔ေမးလိုက္တယ္။

“ေျမးေလးရယ္... အဘြားက နာတာရွည္ ေရာဂါသည္ လူပိုတစ္ေယာက္ပါ။ ထမင္းတစ္လုပ္ စားခြင့္ရတာပဲ ျပည့္စံုေနပါျပီ။ အမုန္းဆိုတာ မရွိသင့္ဘူး။ ေျမးေမေမ တတြတ္တြတ္ရြတ္တာကို ဒီႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ အဘြားက်င့္သားရေနပါျပီ” ေျမးကို ေျပာေနတဲ့ စကားသံေတြထဲမွာ အဘြားအိုရဲ႕ ျပင္းသက္ခ်က္သံက မသိမသာ ေရာေနတယ္။

“ဟဲ့ .. ဒီေကာင္မ.. ဘယ္သြားေနတာလဲ? ကိုယ့္အခန္းထဲ ဝင္ေနစမ္း” ေခြ်းမရဲ႕ ေအာ္ဟစ္သံေၾကာင့္ ေျမးမေလး အဘြားအိုအနားက ထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။ ကုတင္ေပၚ အဘြားအို လဲခ်လိုက္တယ္။ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္လား မသိ အဘြားအိုအတြက္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္တဲ့ညေတြ နည္းလာခဲ့တယ္။ ကုတင္ေပၚ လဲေလ်ာင္းရင္း သြားေလသူ အဘိုးအိုကို သတိရလိုက္မိတယ္။

အဘိုးအိုက ကုမၸဏီတစ္ခုက ပိုင္ရွင္ျဖစ္တယ္။ သားက အဲဒီကုမၸဏီက မန္ေနဂ်ာျဖစ္ျပီး ေခြ်းမက စာရင္းကိုင္ျဖစ္တယ္။ ကုမၸဏီတစ္ခုထဲမွာ လုပ္တဲ့ သားနဲ႔ ေခြ်းမတို႔ ခ်စ္ၾကိဳက္ညားခဲ့ၾကတယ္။ ေခြ်းမက လက္ထပ္ျပီးစမွာ ေယာကၡမကို ရိုေသကိုင္းရိုင္းသလို မယားဝတၱရားလည္း ေက်ပြန္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားျဖစ္သူက မယားကိုခ်စ္လြန္းလို႔ ဘာမဆို အေလ်ာ့ေပးခ်င္တယ္။ မယားေျပာသမွ် ေခါင္းညိတ္ နာခံသူျဖစ္ခဲ့တယ္။


မျမင္ႏိုင္တဲ့ ကံၾကမၼာရိုင္းကို ဘယ္သူေရွာင္လဲြလို႔ ရႏိုင္မလဲ? အဘိုးအို ဦးေႏွာက္ေသြးေက်ာျပတ္ ေသဆံုးသြားျပီးေနာက္ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ မိသားတစ္စုထဲ ၾကမၼာဆိုးက ဝင္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အဘိုးအို ဆံုးျပီးမၾကာဘူး အဘြားအိုရဲ႕ မ်က္လံုးကြယ္ခဲ့ရတယ္။ ပိုဆိုးတာက လိမၼာတယ္ဆိုတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕ ဗီဇရုပ္ေပၚလာတာပါပဲ။ မ်က္မျမင္ အဘြားအိုကို ျပဳစုရတာ တာဝန္တစ္ခုလို႔ ထင္မွတ္ျပီး အျပစ္ရွာလာခဲ့တယ္။ အဲဒီကစလို႔ နဂိုကတည္းက အေမွာင္ေပ်ာက္ေနသူ အဘြားအိုဟာ ေမွာင္မဲမဲ ကိုယ့္အခန္းငယ္ထဲမွာပဲ အထီးက်န္စြာ ရွင္သန္ခဲ့ရတယ္။

အဘြားအို အနားမွာ ရွည္လွ်ားတဲ့ ေန႔ရက္ေတြနဲ႔ ခြက္ပဲ့ေလးတစ္လံုးက လဲြရင္ ေနေရာင္ျခည္၊ ရယ္ေမာသံ ကင္းမဲ့ေနခဲ့တာ ရက္ေပါင္း ၇ဝဝေက်ာ္ ရွိေနခဲ့ပါျပီ။


စစစစစစစစစစစစစစစစစစစ စစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစ


ေနအိမ္မွာ က်င္းပမယ့္ ညစာစားပဲြအတြက္ သားနဲ႔ေခြ်းမ အလုပ္မ်ားေနခဲ့ၾကတယ္။ ဧည့္သည္ေတြ မလာခင္မွာ ေခြ်းမက သားကို “ ခဏေန ဧည့္သည္လာရင္ အျပင္မထြက္ခဲ့ပါနဲ႔လို႔ ရွင့္အေမကို မွာထားအုန္း.. ဒီေန႔လာမဲ့ ဧည့္သည္ေတြက လူၾကီးလူေကာင္းေတြ.. မ်က္ကန္းအဘြားၾကီးေၾကာင့္ ကြ်န္မ အရွက္မကဲြေစနဲ႔၊ ရွင့္နာမည္ မပ်က္ေစနဲ႔ေနာ္” လို႔ မွာတယ္။ မယားစကား နာခံသူသားမွာ ဘာမွေစာဒက မတက္ရဲခဲ့ဘူး။ ဧည့္သည္ေတြ မျပန္မခ်င္း အစာအိမ္ ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ အခန္းထဲမွာပဲ အဘြားအို ေအာင္းေနခဲ့ရတယ္။ အားလံုးျပီးစီးမွ ထမင္းက်န္ဟင္းက်န္ ထည့္ထားတဲ့ ခြက္ပဲ့နဲ႔ အေမ့အခန္းထဲ သားဝင္လာခဲ့တယ္။

ခုတစ္ေလာ ျမိဳ႕မွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ သားအၾကီး ေက်ာင္းပိတ္လို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သားကိုခ်စ္တဲ့ အေမတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း သားအတြက္ အသား၊ ငါး ဟင္းမ်ဳိးစံုကို ကိုယ္တိုင္ခ်က္ေကြ်းေတာ့တယ္။

“ရျပီ.. ေမေမရဲ႕ သားဒီေလာက္ မစားႏိုင္ဘူး” သားပန္းကန္ထဲ ဟင္းေတြထည့္ေပးေနတဲ့ အေမကို သားက ေလသံနဲ႔ “ေမေမ .. ဘြားဘြားကိုလည္း သားတို႔နဲ႔ အတူတူစားခိုင္းပါလား? သားတို႔ မိသားစု လက္စံု စားၾကရေအာင္ေလ” လို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။

“သူက ကန္းေနျပီ အျပင္ထြက္စားဖို႔ အဆင္မေျပဘူး။ ဘယ္နားစားစား အတူတူပဲေလ သား။ အခန္းထဲမွာစားတာ သူက်င့္သားရေနပါျပီ”

အဘြားအေပၚထားတဲ့ အေမရဲ႕ သေဘာထားကို ေျပာင္းလဲဖို႔ သူဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္။


နနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနန နနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနန


သူငယ္ခ်င္းဆီက ရခဲ့တဲ့အၾကံ အဘြားကို ေျပာျပေတာ့ အဘြားက ပ်ာပ်ာသလဲ ျငင္းတယ္။

“သားတို႔က ဘြားဘြားေကာင္းဖို႔အတြက္ပါ သားတို႔ေျပာသလိုသာ လုပ္ပါ ဘြားဘြား” လို႔ ေျမးအၾကီးက ေတာင္းဆိုတယ္။

“ဆရာမက ေျပာတယ္ “လူၾကီးမိဘေတြကို ရိုေသေလးစားရမယ္” တဲ့။ ေမေမ လုပ္ပံုက မဟုတ္ေသးဘူး။ ဘြားဘြားကို သူဒီလို မဆက္ဆံသင့္ဘူး။ သမီးတို႔ ေျပာသလို လုပ္ပါေနာ္ ဘြားဘြား” ေျမးမေလးက ဝင္ေထာက္ျပန္တယ္။

“ကိုယ့္ကို မရိုေသတဲ့ ေခြ်းမတစ္ေယာက္ကို ဘြားဘြားလက္ခံႏိုင္ေပမယ့္ ေယာကၡမကို မရိုေသတဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ကို သားတို႔ မလိုလားဘူး။ သားတို႔ ေျပာသလို လုပ္ပါေနာ္ ဘြားဘြား” အတင္းေတာင္းဆိုေနတဲ့ ေျမးကို အဘြားအို ေခါင္းညိတ္မိလိုက္တယ္။

ညစာ ထမင္းစားဝိုင္းမွာ ထံုးစံအတိုင္း အဘြားအို မပါဝင္ခဲ့ဘူး။ ေျမးၾကီးက တိုင္ပင္ထားတဲ့အတိုင္း ေၾကြဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ မသိမသာ ပစ္ခ်လိုက္တယ္။ ဇြန္းကဲြစေတြက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ျပန္႔လို႔... ဇြန္းက်သံေၾကာင့္ အဘြားအိုဟာ တုန္တုန္ရီရီနဲ႔ ခြက္ပဲ့ေလးကို ကိုင္ျပီး အခန္းထဲကေန ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒါကို ေခြ်းမက ျမင္ေတာ့ အဘြားအိုကို ေအာ္ဟစ္လိုက္တယ္။

“ဘာျဖစ္လို႔ ထြက္လာရတာလဲ? အခုခ်က္ခ်င္း ျပန္ဝင္စမ္း”

ေခြ်းမရဲ႕ ေအာ္သံကိုၾကားေတာ့ အဘြားအိုဟာ လက္ထဲက ခြက္ပဲ့ကို လြတ္ခ်လိုက္တယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚ က်သြားတဲ့ ခြက္ကဲြသံထက္ ေခြ်းမရဲ႕ အသံက ပိုက်ယ္ေလာင္ ေနပါတယ္။

“ၾကည့္စမ္း .. ဒီအဘြားၾကီး ကိုယ့္ခြက္ကိုေတာင္ ပစ္ခ်ရဲတယ္။ ေအး.. ဒီည ထမင္းစားရဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔ေတာ့”

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေျမးၾကီးက “အဘြားကလဲကြာ.. ပန္းကန္ကို လုပ္ခဲြလိုက္ရတယ္လို႔။ ဒါထမင္း ထည့္စားတဲ့ ပန္းကန္ေလ အဘြားေလ” ေျပာရင္းဆိုရင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚ က်ေနတဲ့ ပန္းကန္စကို ေကာက္ယူျပီး အေမဖက္ကို အသံျမင့္ လွည့္ေျပာလိုက္တယ္။

“ေမေမ စိတ္တိုတယ္ ဆိုရင္လည္း တိုသင့္တယ္ ဘြားဘြား။ ဒီပန္းကန္က အရမ္းအေရးပါတာ။ ဒီပန္းကန္ကို အဘြားလုပ္ကဲြလိုက္ရင္ ေနာင္ေနာက္ ေမေမအိုလာတဲ့အခါ ေမေမ့ကို သားတို႔ ဘာပန္းကန္နဲ႔ ထည့္ေကြ်းရမလဲ?”

သားရဲ႕စကားကို ၾကားျပီး အေမမွာ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ဘဲ ေခါင္းကိုသာ ငုံ႔ထားမိတယ္။ အဲဒီေနာက္ ထမင္းစားပဲြဝိုင္းကေန မသိမသာ ထသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေခြ်းမရဲ႕ အျပစ္တင္သံကို အဘြားအို မၾကားခဲ့ရေတာ့ဘူး။ အဘြားအိုအေပၚထားတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕ အျပဳအမႈေတြလည္း ေျပာင္းလဲလာခဲ့တယ္။ မိသားတစ္စုရဲ႕ မနက္ျဖန္တိုင္းဟာ ေနေရာင္ျခည္ေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးလာခဲ့ပါတယ္။ nine nine sanay
ၿဖိဳးဇာနည္......ည၆း၅၀

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

how about

Copyright © 2009 အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္ All rights reserved. Theme by Laptop Geek. | Bloggerized by FalconHive.