2

အခ်စ္ဦး

Posted by ၿဖိဳးဇာနည္ on Thursday, February 12, 2009 in
အခ်စ္ဦး

“လူဆိုတာအခ်စ္ဦးကိုမေမ႕တတ္ၾကဘူး”တဲ့။ ထိုစကားကို ကၽြန္မ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ထံ မွစၾကားဖူးသည္။ ထိုေကာင္ေလး ၁၆ ႏွစ္အရြယ္က ဖုန္းထဲမွေန၍ ၂၅ႏွစ္အရြယ္ ကၽြန္မအား ရည္းစားစကားေျပာေသာအခါ ကၽြန္မရယ္ေနခဲ႕သည္။ ၉ ႏွစ္ကြာေသာ ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ကၽြန္မ ခ်စ္သူေတြ မျဖစ္ခဲ႕ပါ။ ဒါေပမယ္႕ ဒီေန႕ထိ သူ႔အေၾကာင္းႏွင့္ သူ၏မ်ားျပားလွေသာ ရည္းစားမ်ားအေၾကာင္းကို ကၽြန္မထံ လာ၍ ရင္ဖြင္႕တတ္သည္။ ထိုစကားကို ကၽြန္မေမ့ေနရာမွ Internetစသံုးေတာ့ Chattingတြင္ အခ်စ္ဦးအေၾကာင္း မၾကာခဏ ေမးခံရေသာအခါ ကၽြန္မ စဥ္းစားဖို႕ ျဖစ္လာတယ္။

အခ်စ္ဦးအေၾကာင္းကို စဥ္းစားဖို႕ အခ်စ္ဦးဆိုတဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို အရင္သိမွ ျဖစ္မွာေပါ့။ အစ္ကိုေတြႏွင့္ ႀကီးျပင္းရေသာ ကၽြန္မ ေယာက္်ားေလးေတြကို စိတ္ဝင္စားစရာအျဖစ္ မျမင္ခဲ့။ အထက္တန္းေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မဘ၀မွာ ပထမဆံုးေသာ ရည္းစားစာ ရရွိတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူ႕စာကို လူႀကီးေတြလစ္တုန္း ဖတ္တယ္။ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ထားေသာ သူ႕စာကိုကၽြန္မနားမလည္။ ၂ခါျပန္ဖတ္တယ္။ နားမလည္။ ေနာက္ဆံုးကတ္ေၾကးႏွင့္ တစ္စစီျဖတ္၍ အမိႈက္ပံုးထဲ ထည္႕လိုက္တယ္။ ရွင္မွီးအကၤ်ီဝတ္ဆဲ ကၽြန္မအား မိန္းကေလးအျဖစ္ ပထမဆံုး အသိအမွတ္ျပဳေပးေသာ ထိုသူသည္ ကၽြန္မ၏ အခ်စ္ဦးမၿဖစ္ခဲ့။ သူ႕နာမည္က "ႏိုင္"။

၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့ အခါက်ေတာ့ တကၠသိုလ္မတက္ခင္ အားလပ္ေနတယ္။ မနက္ေနျမင္႕မွ အိပ္ရာထ၍ မနက္၉နာရီ ခန္႕ဆို အစ္ကိုေတြ အခန္းဖက္သို႔ သီခ်င္းသြားနားေထာင္ေလ႕ရွိတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ေနတာက ၀န္ထမ္းေတြေနတဲ့ တိုက္ခန္းတန္းလ်ားေပါ့။ ၿပီးေတာ့ အေပၚဆံုးထပ္ အစ္ကိုေတြေနတဲ့ အခန္းရဲ႕ ေနာက္တည့္တည့္မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရွိတယ္။ တစ္ေန႕ေသာမနက္ခင္းမွာ ကၽြန္မအကိုေတြရဲ႕ ကုတင္ေပၚကေနျပဴတင္းေပါက္ေပၚ ေမးတင္ၿပီး သီခ်င္းနားေထာင္ေနခိုက္ လူတစ္ေယာက္ ေရဖလားေလးကိုကိုင္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လာတယ္။

ပုဆိုးသာဝတ္ထားၿပီး အကၤ်ီဗလာႏွင့္။ တဘက္ကို လည္ပင္းမွာခ်ရင္း လမ္းေလွ်ာက္လာတယ္။ ဆူညံေသာသီခ်င္းသံေၾကာင့္ သူတစ္ခ်က္ေမာ႕ႀကည္႕တယ္။ ဝါဝင္းေသာသူ႕အသားက ေနေရာင္တြင္ ဝင္းလက္ေနတယ္။ ပံုစံက ပိန္ပိန္ပါးပါး အရပ္ရွည္ရွည္ေလးႏွင့္။ သူ႕ေခါင္းမွာ လိွဳင္းတြန္႕ဆံပင္ေလးေတြ ရွိတယ္။ ကၽြန္မကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေသာ မ်က္ခံုးနက္နက္ ထူထူေလးေအာက္မွာ လိုက္ဖက္ညီတဲ့ မ်က္လံုးနက္နက္ေလးေတြရွိတယ္။ ေခ်ာလိုက္တာ။ သူ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚသို႕ တက္သြားသည္။ ထိုေန႕မွစ၍ ကၽြန္မ အလုပ္တစ္ခု ရသည္။သူ ေရခ်ိဳးသြားတာကို သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ေစာင္႕ေနမိတယ္။ ေန႕တိုင္းေတာ့ မေတြ႕။ တခါတရံ သူ႔ကို ကၽြန္မေအာက္ဆင္းသည့္အခါ ေတြ႕သည္။ ထိုအခါတိုင္း သူ႕ကို ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ႕မွမၾကည့္။ ရိပ္ကနဲသူ႕ကိုေတြ႕တာနဲ႕ ေျမႀကီးကို ၾကည္႕ေလွ်ာက္သည္။

အသက္ ၁၇ႏွစ္ခန္႕သာရွိေသးေသာ ကေလးရုပ္ မေပ်ာက္ေသးေသာ ကၽြန္မအား အသက္၃၀ နီးပါးခန္႕ရွိေသာ ထိုသူသည္ ကေလးတစ္ေယာက္ ဆိုတာထက္ ပို၍ စိတ္ဝင္စားပံုမေပၚ။ တခါတရံ ဝရံတာထြက္၍ အရုပ္မ်ားကို အကၤ်ီခ်ဳပ္ေပးေနရင္း ကၽြန္မအလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနတာကို မ်က္ေစာင္းထိုးဖက္အခန္းတြင္ေနေသာ သူ ျမင္ေကာင္းျမင္ေပလိမ့္မည္။ ေနာက္ေတာ့ သူအိမ္ေျပာင္းသြားသည္။ ကၽြန္မတို႕ မိသားစုလည္း အိမ္ေျပာင္းလာခဲ႕တယ္။ ဆန္႕က်င္ဖက္ကိုပထမဆံုးအေနနဲ႕ စိတ္ဝင္စားခဲ႕ေပမယ့္ သူသည္ ကၽြန္မ၏ အခ်စ္ဦး မျဖစ္ခဲ့။ သူ႕နာမည္က "ေက်ာ္"။

ဒီလိုနဲ႕ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ကို ေရာက္လာခဲ႕တယ္။ မိိန္းကေလးခ်ည္း ၈ေယာက္ေပါင္းေသာ သူမတို႕အုပ္စုအား ေတာ္ရံုလူ မကပ္ရဲ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း ေတာ္ရံုလူလက္မခံ။ ဒါေပမယ္႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျငင္းစရာမရွိေအာင္ ျပည္႕စံုေသာ သူတစ္ေယာက္ ကၽြန္မအနားကို ေရာက္လာတယ္။ အျပစ္ေျပာစရာမရွိေအာင္ သူတစ္ကယ္ပဲျပည္႕စံုတယ္။ ကၽြန္မသူ႕ကို ခ်စ္လား၊ မခ်စ္လားသိပ္မသိဘူး။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက လိုက္ဖက္ညီတယ္ဆိုၿပီး တိုက္တြန္းၾကတယ္။ ေမေမ႕ကိုအစစအရာရာ ေျပာျပတတ္ေသာ ကၽြန္မ ဂုဏ္ယူစြာ ဖြင္႕ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ထင္တာမွားသြားတယ္။ သမီးေလး တစ္ေယာက္ထည္းရွိေသာ ေမေမက သူ႕ထံမွ ခြဲထြက္မွာ စိုးရိမ္စြာ မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္စေတြႏွင့္ ျပင္းထန္စြာ ကန္႕ကြက္သည္။ ကၽြန္မ ပန္းပြင္႕ေလးေတြမပါပဲ ရိုးစင္းေသာ စာအိတ္ေလးထဲတြင္ သူ႕အတြက္ ျပန္စာေလးကိုထည္႕ရင္း သူငယ္ခ်င္းမွတဆင့္ ေပးခိုင္းလိုက္တယ္။ သူသည္လည္း ကၽြန္မ၏ အခ်စ္ဦးမျဖစ္ခဲ့။ သူ႕နာမည္က "စိုး"။

ေနာက္ပိုင္းေတြ႕ေသာ သူမ်ားလည္း သူ႔ကဲ့သို႔ပင္ ေမေမ၏ ျငင္းပယ္ျခင္းေအာက္မွာ လြဲခဲ့ရတယ္။ ေမေမ ႏွစ္သက္သေဘာက်ေသာ သူက်ေတာ့ ကၽြန္မက မႏွစ္သက္။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ အလုပ္မလုပ္ျဖစ္ေသး၍ အိမ္မွာပဲ ေနျဖစ္တယ္။ အားရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဖုန္းေျပာတယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ ဖုန္းေတြလိုင္းပူးရာမွ စသိခဲ့တာ။ ခဏခဏ ေခၚေနေသာ သူ႔ကို ပထမေတာ့ ေနာက္ေနတာပဲထင္သည္။ ေနာက္ေတာ့ သူသည္ ဖုန္းနံပါတ္ တစ္ခုကိုေပး၍ ဆက္ေပးရန္ အကူအညီေတာင္းေတာ့မွ ဖုန္းလိုင္းပူးေနမွန္း ကၽြန္မသိေတာ့တယ္။ ကၽြန္မဖုန္းနံပါတ္ကို သိသြားေသာအခါ သူနဲ႔ကၽြန္မ ခင္မင္ခဲ့ၾကတယ္။ သူ႔အိမ္ႏွင့္ ကၽြန္မအိမ္ အရမ္းမေ၀းေသာ္လည္း သူႏွင့္ကၽြန္မ မေတြ႕ျဖစ္။ သူကေတြ႕ရန္ ေတာင္းဆိုေသာ္လည္း ကၽြန္မ ျငင္းပယ္ခဲ့သည္။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မေမြးေန႔ နီးလာတယ္။ ကၽြန္မသူ႔ကို အိမ္သို႔ဖိတ္ေခၚတယ္။ သူက အျပင္မွလိုက္ေကၽြးရန္ ေတာင္းဆိုတယ္။ ကၽြန္မလည္း လက္ခံလိုက္တယ္။ ကၽြန္မေမြးေန႔ ညေနပိုင္းေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကိုေခၚ၍ သူႏွင့္ခ်ိန္းဆိုေသာ ေနရာသို႔ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ခ်ိန္းေသာအခ်ိန္ထက္ အနည္းငယ္ေနာက္က်ၿပီးမွ ကၽြန္မတို႔ သြားၾကတယ္။ ခ်ိန္းဆိုထားေသာ ေနရာသို႔ ကၽြန္မလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မရယ္ခ်င္သြားတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ကူးထဲမွ သူေျပာျပေသာ သူ႔ပံုစံႏွင့္ လြဲမွားစြာ ခပ္၀၀တစ္ေယာက္ ထိုင္ေနတယ္။ မထူးေတာ့ၿပီမို႔ ကၽြန္မသူ႔ဆီကိုပဲ လွမ္းလာခဲ့တယ္။

ကၽြန္မက အ၀တ္အစားကို သူ႔ကိုႀကိဳေျပာထားတဲ့အတိုင္း ၀တ္လာခဲ့တယ္ေလ။ ထိုလူက ကၽြန္မကိုမၾကည့္။ အနားေရာက္ခါနီးမွ ကၽြန္မေရွ႕ လူတစ္ေယာက္ ျဗဳန္းဆိုလာရပ္တယ္။ ၅ေပေက်ာ္ေလးသာ ရွိေသာ ကၽြန္မမွာ ၆ေပနီးပါးရွိေသာ သူ႔ကိုေမာ့ၾကည့္ရင္း ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားတယ္။ ဖုန္းထဲတြင္ ရင္းႏွီးေနၿပီးေသာ၊ ကၽြန္မ ထင္ျမင္ထားၿပီးေသာ သူ၏ပံုစံ။ သူၿပံဳးျပတယ္။

ကၽြန္မတို႔ ၂ပါတ္မွာ တစ္ခါခန္႔ ေတြ႔ျဖစ္တယ္။ ညတိုင္းနီးပါး ဖုန္းေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မသူ႔ဖုန္းနံပါတ္ရယ္၊ သူ႔လက္ေရးႏွင့္ေရးေသာ ကၽြန္မလိပ္စာ စာအုပ္ထဲမွ သူ႔လိပ္စာရယ္၊ သူ႔ေမြးသကၠရာဇ္ရယ္ကလြဲလို႔ ဘာမွမသိ။ ေမးလည္းမေမးခဲ့။ သူက ရုပ္ရွင္အရမ္းႀကိဳက္တယ္။ ရုပ္ရွင္တူတူ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားကားမ်ားကို သူက ဘာသာျပန္ေပးတယ္။ ရုပ္ရွင္မၾကည့္အားတဲ့ ေန႔ေတြဆို ကားေလွ်ာက္ေမာင္းတယ္။ တခုခုစားၿပီး အိမ္နားနီးနီးထိ ျပန္ပို႔တယ္။ ကၽြန္မအား ခ်စ္တယ္လို႔လည္း တခါမွ မေျပာခဲ့၍ ကၽြန္မလည္းခ်စ္တယ္လို႔ တခါမွ မေျပာခဲ့။ ခ်စ္သူႏွင့္တူေသာ အျပဳအမူမ်ားလည္း တခါမွ မျပဳမူခဲ့။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း သူ႔ကို ယံုၾကည္စြာနဲ႔ ခ်ိန္းဆိုတိုင္း ေတြ႕ျဖစ္ခဲ့တယ္။

တေန႔။ ထိုတေန႔ေပါ့။ သူ႔ကိုေနာက္ဆံုး ေတြ႕ရမယ့္ရက္ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မ မထင္ထားခဲ့။ ထိုေန႔က ရုပ္ရွင္မၾကည့္ျဖစ္။ Snackသြားစားၾကသည္။ တခ်ိန္လံုး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပါပဲ။ အျပန္က်ေတာ့ ကၽြန္မ ေယာင္းမအိမ္ သြားစရာရွိတယ္ဆို၍ ကၽြန္မကိုလိုက္ပို႔တယ္။ ကၽြန္မကားေပၚက ဆင္းခါနီးေတာ့ ကၽြန္မလက္ႏွစ္ဖက္ကိုဆြဲရင္း ကၽြန္မလက္ဖမိုးကိုနမ္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ပါးျပင္ေလးမွာ ကပ္ထားတယ္။ ကၽြန္မလည္း ရုတ္တရတ္မို႔ သူ႔ကို ဘာေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားတယ္။ သူ႔လက္ဖမိုးေလးကို ကၽြန္မမ်က္ႏွာနား ကပ္ေပးတယ္။ ဘယ္ညာ ညီညာစြာ လွပတဲ့ ကၽြန္မႏွစ္သက္တဲ့ သူ႔လက္ဖမိုးေလးကို ညင္သာစြာ နမ္းလိုက္တယ္။ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ မေပ်ာ္ဘဲ တမ်ိဳးခံစားေနရတယ္။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူနဲ႔ကၽြန္မ မေတြ႕တာၾကာၿပီ။ ကၽြန္မဖုန္းဆက္ေတာ့လည္း သူႏွင့္မေတြ႕။ ကၽြန္မထံလည္း သူဖုန္းမဆက္။ အရင္က သူဖုန္းဆက္တဲ့အခါတိုင္း ကၽြန္မႏွင့္ တိုက္ရိုက္မေတြ႕လ်င္ ဖုန္းခ်ပစ္တတ္သည္။ တေန႔ ဖုန္းလာသံၾကားၿပီး ကၽြန္မအစ္ကို၏ ပြစိပြစိေျပာသံ ၾကားေသာအခါ ကၽြန္မ … ကၽြန္မအခန္းကို ေျပးတက္၍ သူ႔ထံဖုန္းဆက္လိုက္တယ္။ သူ႔အသံၾကားရေတာ့ ကၽြန္မေပ်ာ္သြားတယ္။ ဒီတစ္ပါတ္အားလား သူေမးတယ္။ သူ႔အတြက္ အၿမဲအားေနေသာကၽြန္မ အင္းလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူကအခ်ိန္ကိုေျပာတယ္။ ေနရာကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ခ်ိန္းဆိုေနက်ေနရာ။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ေနတဲ့ အေပ်ာ္ေလးက သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲစကားေၾကာင့္ ၾကာရွည္မခံလိုက္။ သူေျပာတဲ့စကားက “ဒီတခါေတြ႕ရင္ေတာ့ အရင္တုန္းကလို ျပန္မလႊတ္ေတာ့ဘူး”တဲ့။ သူဖုန္းခ်သြားတယ္။ သူ႔စကား အဓိပၸါယ္က ေၾကာက္စရာေကာင္းသလိုပဲလို႔ ကၽြန္မထင္တယ္။

သူခ်ိန္းဆိုတဲ့ေန႔က ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ရက္။ ထိုရက္ကိုမေရာက္ခင္ သြားသင့္လား၊ မသြားသင့္လား ကၽြန္မေခါင္းပူစြာ စဥ္းစားတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ခ်စ္သူေတြ မျဖစ္ေသး။ သူ႔စကားက မေကာင္းတဲ့ အဓိပၸါယ္ဆို ကၽြန္မသြားရင္ ကၽြန္မအမွားပဲ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ ခ်စ္စကားေျပာမွာမို႔ ဆိုရင္ေတာ့ မသြားရင္ သူ႔ကိုဆံုးရံႈးရမယ္။ သူနဲ႔ခ်ိန္းဆိုတဲ့ ရက္မတိုင္ခင္ညမွာ ကၽြန္မ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး သူ႔ကိုဖုန္းေခၚလိုက္တယ္။ သူဖုန္းလာကိုင္တယ္။ ကၽြန္မ ခရီးထြက္မွာမို႔လို႔ မလာျဖစ္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္း သူ႔ကိုေျပာလိုက္တယ္။ သူက ဘယ္ေလာက္ၾကာမွာလဲတဲ့။ မသိေသးဘူးလို႔ ကၽြန္မေျပာလိုက္တယ္။ သူ႔ကိုဖုန္းဆက္ပါတဲ့။ သြားမယ့္ေနရာက ဖုန္းမရွိဘူးလို႔ ကၽြန္မေျပာလိုက္တယ္။ ဒါဆို ျပန္လာရင္ဆက္ေနာ္တဲ့။ ကၽြန္မ ဟုတ္လို႔ပဲ ေျပာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတကယ္လည္း ခရီးထြက္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရီးက ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မဖုန္းမဆက္ေတာ့။

လက္ေတြ႕ဘဝဆိုတာ ၀တၳဳလို ကိုယ္လိုရာဆြဲလို႔ မရေတာ့ ကၽြန္မသြားလို႔ မျဖစ္သင့္တာျဖစ္ရင္ ကၽြန္မဘ၀ ဆံုးရံႈးလိမ့္မယ္။ မသြားျဖစ္တဲ့အတြက္ သူ႔ကိုဆံုးရံႈးရေပမယ့္ ကၽြန္မမွာ ေကာင္းမြန္တဲ့ အမွတ္တရေလးေတြ ရွိေနတယ္။ ဖုန္းလာၿပီး မေျပာဘဲ ခ်ခ်သြားလို႔ အစ္ကိုရဲ႕ မေက်နပ္သံေတြ ၾကားေနရေပမယ့္ ကၽြန္မဖုန္းျပန္မဆက္ေတာ့။ အိမ္ေျပာင္းလာလို႔ အိမ္လိပ္စာသစ္ကိုလည္း သူမသိ။ သူ႔ကို သတိရတဲ့စိတ္ကိုလည္း သူ႔စကားတခြန္းျဖင့္ ေမ့ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။

သတင္းစာဖတ္လ်င္ နာေရးေတြအကုန္ဖတ္တတ္တာ ကၽြန္မအက်င့္။ တေန႔ေတာ့ နာေရးတြင္ အသက္၁၀၀ေက်ာ္ အဖိုးအိုတစ္ဦး နာမည္ပါလာတာေတြ႕ေတာ့ ထိုအဖိုး၏ မ်ားျပားလွေသာ ေျမးမ်ားႏွင့္ ဆန္းၾကယ္လွေသာ သူတို႔နာမည္မ်ားကို စိတ္၀င္စားစြာ ကၽြန္မ ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ ထိုအဖိုး၏ ေျမးမ်ားထဲတြင္ ရွားပါးဆန္းၾကယ္ေသာ သူ႔နာမည္ပါလာတယ္။ အိမ္လိပ္စာလည္း မွန္ေန၍ သူမွတပါး မျဖစ္ႏိုင္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွ သူ႔ရဲ႕အလုပ္အကိုင္ကို ကၽြန္မသိေတာ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အံ့ဩမႈက ဒီတင္မရပ္။ ထိုအဖိုးအို၏ ေနာက္ထပ္ သားသမီးႏွစ္ေယာက္၏ ေျမးမ်ားကို ဖတ္ေတာ့မွ ကၽြန္မလန္႔သြားခဲ့တယ္။ ပထမႏွစ္က ကၽြန္မျငင္းခဲ့ေသာသူ “စိုး”။ ဒုတိယႏွစ္မွစ၍ သူေက်ာင္းမတက္ေတာ့ ကၽြန္မစိတ္မေကာင္းေပမယ့္ ေမ့သြားခဲ့တယ္။ နာမည္ဆန္းတာေရာ၊ ဘြဲ႕ေရာတူေန၍ လူမမွားႏိုင္။ ဒါဆို သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ ညီအစ္ကို တ၀မ္းကြဲ။ ကၽြန္မကို သူတို႔လက္စားေခ်တာလား။ ကၽြန္မ မေတြးခ်င္ေတာ့။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ပဲ သိလိမ့္မည္။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ သူ႔ကိုလံုး၀ ေမ့လိုက္တာ ေကာင္းမည္။ ဒီလိုနဲ႔ သူသည္လည္း ကၽြန္မအခ်စ္ဦး ျဖစ္မလာခဲ့။ သူ႔နာမည္က “မိုး”။

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ မိဘသေဘာတူသူမ်ား၊ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ႏွစ္သက္ႏိုင္မည္ထင္ေသာသူမ်ား၊ လာေရာက္ကမ္းလွမ္းေသာသူမ်ားႏွင့္ တြဲသြားတြဲလာ လုပ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ သူတို႔အား ႏွစ္သက္သေဘာက်ျခင္း မရွိခဲ့။ ေႏြးေထြးမႈလည္း မရွိခဲ့။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မကို ကမ္းလွမ္းေသာ သူမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း မရွိေတာ့။ ဒါဆိုလ်င္ အခ်စ္ဦး၊ ကၽြန္မရဲ႕ အခ်စ္ဦးသည္ ေပ်ာက္ဆံုးေနပါေတာ့သည္။ လူေတြေျပာၾကတဲ့ အခ်စ္ဦးသည္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ လံုး၀မရွိေသာ (သို႔မဟုတ္) ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။

Valentine’s Day။ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ရက္။ ထိုေန႔သည္ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ လွပေသာ အမွတ္တရမ်ားေတာ့ ရွိေနမည္သာ။ ။႕႕႕
ၿဖိဳးဇာနည္....ည၁း၀၀တိတိ

2 Comments


Hello
a small mark at the time of my passage on your very beautiful blog!
congratulations!
thanks for making us share your moments
you have a translation of my English space!

cordially from France
¸..· ´¨¨)) -:¦:-
¸.·´ .·´¨¨))
((¸¸.·´ ..·´ -:¦:-
-:¦:- ((¸¸.·´* ~ Chris ~ -:¦:-
http://SweetMelody.bloguez.com


တို႔လည္းအဲဒီေကာင္မေလးလိုျဖစ္ေနျပီနဲ႔တူတယ္အခ်စ္ဦးဆိုတာေပ်ာက္ဆံုးေနတာလားရွိကိုမရွိတာလားေတာင္မသိဘူး

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

how about

Copyright © 2009 အရာအားလံုးၿပီးၿပည္႔စံုခ႔ဲေသာ ဘ၀တစ္ခု၏ ရာဇ၀င္ All rights reserved. Theme by Laptop Geek. | Bloggerized by FalconHive.